Evenepoel geeft iedereen het nakijken met snoeiharde aanval op La Redoute en wint L-B-L

Remco Evenepoel heeft op fenomenale wijze de zege in Luik-Bastenaken-Luik gegrepen. De Belg haalde op La Redoute uit met een verschroeiende versnelling, waarna niemand hem meer terugzag.

Vaak zien we het niet gebeuren dat iemand uit de vroege vlucht nog tot in de finale van Luik-Bastenaken-Luik meezit, maar toch waren er in de openingsfase van de koers genoeg mannen die hoop hadden op zo’n scenario. Al snel kregen we verschillende aanvallers gezien, waarna een groep van vijf renners van het peloton wist los te breken. Hierbij zaten Sylvain Moniquet en Harm Vanhoucke van Lotto Soudal. De Belgische ploeg wilde duidelijk nog wat maken van deze laatste voorjaarsklassieker in eigen land.

De twee kregen in eerste instantie gezelschap van drie renners: Bruno Armirail (Groupama-FDJ), Jacob Haugstad (Uno-X) en Fabien Doubey (TotalEnergies) waren de gegadigden. Later sloten daarbij nog zes anderen zich aan. Het ging hier om drie renner van Bingoal Pauwels Sauces (Luc Wirtgen, Marco Tizza en Kenny Molly), Baptiste Planckaert (Sport Vlaanderen), Pau Miquel (Kern Pharma) en Paul Ourselin (TotalEnergies). Gilles De Wilde (Sport Vlaanderen) bleef steken op een chasse patate en werd vervolgens ingerekend door het peloton.

De maximale voorsprong van het elftal koplopers bedroeg bijna zeven minuten, maar daarvan bleef bij het aanbreken van de heuvelzone op 75 kilometer van de finish slechts de helft over. Het klimwerk zorgde er tevens voor dat de groep meer dan gehalveerd werd. De twee renners van Lotto Soudal, de twee van TotalEnergies, Wirtgen en Armirail bleven voorop.

Vervolgens brak de chaos in de koers aan. Lukasz Owsian en Simon Carr kwamen ten val, maar daarna was het helemaal raak. Bij een crash voorin in het peloton waren veel renners betrokken, waaronder wereldkampioen Julian Alaphilippe. De Fransman kwam hard ten val en moest zelfs per ambulance afgevoerd worden. Ook Wilco Kelderman, Tom Pidcock, Romain Bardet en Bauke Mollema behoorden tot de slachtoffers.

De koers wacht op niemand, dus bleef het tempo in het peloton hoog. Op de Côte de Desnié begon Bahrain Victorious, dat de crash goed overleefd had, slag om slinger te demarreren. Eerst door middel van Mikel Landa, daarna ook met Damiano Caruso en Wout Poels. Allen kwamen in aanloop naar La Redoute echter niet weg uit het peloton.

Op La Redoute werd de koers verder uit elkaar gerammeld. In de kopgroep moest iedereen zijn meerdere erkennen in de sterke Armirail, die zichzelf als eerste naar de top van de beklimming wist te hijsen. Hij hield bij het passeren van de top op zo’n 25 kilometer van de finish nog zo’n minuut voorsprong op het peloton over, maar daar was net daarvoor iemand uit weg gedemarreerd: niemand minder dan Remco Evenepoel.

Evenepoel raapte met een razende snelheid de ene na de andere vluchter op. In het peloton wilde niemand de Belg direct volgen, waardoor hij een voorsprong van een halve minuut bij elkaar kon rijden. Nadat Ourselin nog heel eventjes zijn karretje kon aanhaken, kon Evenepoel op het tussenstuk richting de volgende klim op zoek naar Armirail. Die had hij op twintig kilometer van de streep te pakken.

In het stuk voorafgaand aan de Roche-aux-Faucons wist Evenepoel op zeer sterke wijze zijn voorsprong uit te bouwen tot meer dan een halve minuut. Terwijl hij op de beklimming eenvoudig Armirail van zich af wist te schudden, moest het peloton nog op snelheid komen. Daar deed Enric Mas het werk voor Alejandro Valverde, maar de Spanjaard kreeg niet snel genoeg van de voorsprong van Evenepoel af.

Tot een explosie van krachten kwam het in het peloton vervolgens niet. Alsof de concurrentie zich al neergelegd had bij een tweede plek, werd de achtervolging geleid. Ook een impuls van Aleksandr Vlasov op tien kilometer van het eind kon daar weinig verandering in brengen. De BORA-renner ontsnapte, maar zorgde er ook voor dat de samenwerking in de groep er niet beter op werd.

In de laatste kilometers was Vlasov in een één-op-ééngevecht geen partij voor Evenepoel. De renner van Quick Step-Alpha Vinyl wist overtuigend zijn tempo vast te houden, waarna hij zijn solo kon afmaken. Het werd voor hem direct een overwinning bij zijn debuut in deze wedstrijd.

Vlasov werd in de finale nog ingerekend door de andere achtervolgers, waarna de groep het aan liet komen op een sprintje. De snelste hier was verrassend genoeg Quinten Hermans, terwijl Wout van Aert met de derde plek het Belgische wielerfeest compleet maakte. De Belgisch kampioen hield ternauwernood Daniel Felipe Martínez van zich af.