Evenepoel, Roglic en Vingegaard moeten in boze brief UAE verzoeken Pogacar deel te laten nemen in het Baskenland

Terwijl Wout van Aert en Mathieu van der Poel zichzelf opmaken voor de aanstaande apotheose van het klassiekerseizoen, bouwen de ronderenners aan hun best mogelijke vorm voor de Tour de France. Één vaststelling onderweg naar juli is dat het vreselijk jammer is dat we Primoz Roglic, Tadej Pogacar, Jonas Vingegaard en Remco Evenepoel zo weinig tegen elkaar in actie zien. Daar komt met de Ronde van het Baskenland komende week verandering in, als behoudens Pogacar, die een aparte voorbereiding op de Giro kiest, alle grote mannen het tegen elkaar opnemen.

Het is de grote vraag hoe de verhoudingen in de listige en eerlijke Baskische rittenkoers zullen liggen. Een aantal signalen hebben we al kunnen opvangen. We zagen Pogacar met speels gemak Catalonië veroveren en Vingegaard stoïcijns naar de eindzeges in O Gran Camino en Tirreno-Adriatico kachelen. Evenepoel toonde zich scherp, alert en lijkt goed op koers in zijn voorbereiding. Roglic kende zichtbaar wat opstartproblemen. Het is nog drie maanden tot de start in Florence. Tijd om de toppers langs de meetlat te leggen in hun aanloop naar de Tour de France-clash.

We beginnen dit rondje bij de wildcard van het rondekwartet. Niet zozeer vanwege zijn kwaliteiten, wel vanwege de ambitie die Remco Evenepoel zich voorhoudt bij zijn debuut in de Tour: een ritzege en top vijf. In tegenstelling tot de rest legt hij zichzelf niet de druk op dat de Tourzege een must is. De scherpte waarmee Evenepoel koerst doet bijna anders vermoeden. De eindzege in de Ronde van de Algarve leek vanaf het begin onomwonden. Zijn ploeg is bij de pinken, getuige de geoliede machine aldaar en de topvorm die zijn beoogde meesterknecht Mikel Landa etaleert. Daarnaast liet De Aerokogel van Schepdael zien dat hij vrijwel onklopbaar is in de tijdritten.

En toch zal Evenepoel er de pest in hebben dat hij in Portugal bergop tweemaal werd geklopt door Dani Martinez en in Parijs-Nice Matteo Jorgonson niet kon afschudden en zo de Koers naar de zon niet kon winnen. Het Baskenland zal tonen of hij zich al met het topniveau van de rondekoning van de laatste twee jaar, Vingegaard, kan meten, of dat hij daar nog een treetje onder staat. Die battle moet eigenlijk nog voor een allereerste keer écht plaatsvinden. Evenepoel lijkt voorlopig wel uitstekend bij de pinken en heeft een goede ploeg paraat. Fluctuaties, grillen en inzinkingen betreffende de vorm lijken langzaam verleden tijd te zijn. Gepokt en gemazeld kan de voormalig wereldkampioen zijn voorbereiding verder aanvatten.

Zijn kwaliteiten waren al onomstreden, zijn vorm is tot op heden schrikbarend goed in 2024. Tadej Pogacar liet in Strade Bianche al zien hoe gebrand hij is om van 2024 een absoluut boerenjaar te maken. Zijn hoogvorm in de Ronde van Catalonië was bij vlagen even indrukwekkend. Pogacar lijkt klaar voor het seizoen van zijn leven. Het krachtsverschil met de andere topklimmers, waaronder Vueltawinnaar Sepp Kuss, bleek immens. Pogi zag zichzelf ver verheven boven een indrukkende lijst overige deelnemers, die niet eens probeerden hem serieus te benaderen.

Typerend hiervoor was zijn tweede ritzege op de Port Ainé. De dappere Mikel Landa probeerde het wel en sloeg een gaatje op de rest, maar zag vijf seconden later dat er nog iemand twee keer zo snel omhoog klom. Achteraf volgden opmerkelijke woorden, een soort alibi-excuses. Hij had echt wel geleden en hij had het lastige dagen gevonden. Alsof hij even moest laten weten dat hij ook mens is, net als de rest van de Cataloniëgangers. Rit zes en zeven pakte hij ook nog even mee. Meer dan de helft (!) van de etappezeges gingen naar Pogacar. Was dit niet de Ronde van Pogacarië geworden? Schofterig sterk was hij. Zo sterk, dat hij zelf voor de keerzijdes van zijn dominantie moet gaan oppassen.

Pogacar verstopte zich voor de lol voor zijn collega’s in de bosjes na een plaspauze. Gewoon voor de fun. Dergelijke hoogmoed siert de beste wielrenner ter wereld eigenlijk niet. Alsof de Ronde van Catalonië een race voor sukkels was geworden. Sukkels die toch niets door zouden hebben. Waren de vier klinkende ritzeges niet al voldoende vernederend? Het was een actie die hij in de ritten over de Galibier of de Bonette in de Tour vooral niet moet herhalen. Dan zal de Tourwinnaar van 2020 en 2021 een heel ander pak renners tegen zich in harnas jagen. Anderzijds tonen de strapatsen de overvloed aan vertrouwen en ontspanning bij Pogacar. Het is heerlijk om hem weer in de pre-2023-vorm terug te zien.

Pogacars absolute tegenpool lijkt in die zin Jonas Vingegaard. De Deen is wars van afleiding en gekkigheid. Stoïcijns werkte hij zijn eerste rittenkoersen af, eveneens mijlenver voor de rest van het veld uit. Met zeven zeges op zak is hij samen met Mads Pedersen zelfs de meest succesvolle coureur van 2024. In O Gran Camino kende hij nog weinig tegenstand, in de Tirreno blies hij een pak grote namen in alle kalmte omver. Vingegaard oogt ontzettend koel, berekenend, vastbesloten en overtuigd van eigen kunnen. Als een zelfverzekerd renner die nu al weet hoe de Tourhattrick binnengehaald moet worden. De wereld snakt naar een clash tussen Pogacar en Vingegaard. Die krijgen we de komende drie maanden helaas niet.

Het enige wat we vanaf volgende week kunnen zien is hoe de verhoudingen met Roglic en Evenepoel zullen zijn. Wel is de Visma | Lease a Bike-kern een stuk kwetsbaarder dan anders. Meesterknecht Sepp Kuss is 2024 vals gestart en klassiekermannen Jan Tratnik, Tiesj Benoot en Christophe Laporte sukkelen eveneens met fysieke ongemakken. Anderzijds staan de UAE Team Emirates-helpers van Pogacar wel behoorlijk scherp. Met Adam Yates, Joao Almeida en supertalent Juan Ayuso vindt Vingegaard, zonder Wout Van Aert en Roglic, de beste Tourploeg ooit op zijn weg. In zijn huidige staat lijkt de Deen echter niet te kloppen en ook geen superploeg nodig te hebben in juli.

Hoe anders is de situatie bij zijn voormalig ploeggenoot. Primoz Roglic was een schim van zichzelf in Parijs-Nice. De Sloveen moest vele minuten toegeven in het eindklassement en was op wat speldenprikken na nauwelijks zichtbaar in zijn seizoensopener. De Parijs-Nice van Roglic staat haaks op zijn openingsmaanden van de laatste vijf jaren, waarin hij grossierde in etappezeges, eindoverwinningen en podiumplaatsen in vergelijkbare rondes. Rogla was toen juist een vroege pieker. Maar pieken moet pas in juli. Dat is dan ook de enige troost zo eind maart. Roglic zal balen dat hij in de niet al te zwaar bezette Parijs-Nice geen rol van betekenis kon spelen.

Het is echter niet des Roglic’ om hier wakker van te liggen. Maar dan is er nog de ploeg. Binnen de klassementskern van BORA-hansgrohe ging, onder andere in de ploegentijdrit, nog het nodige fout. Duidelijk is dat deze groeipijnen nog moeten worden overwonnen en het ontbreken van de Jumbo-Visma-vanzelfsprekendheden behoorlijk wennen is. Daarnaast is Roglic de enige van het topkwartet die voorlopig minder presteert dan een teamgenoot: Aleksandr Vlasov. Vlasov reed ook weer uitstekend in Catalonië en won daarvoor al de enige aankomst bergop in Parijs-Nice.

Naast Vlasov worden ook Martinez en oud-Girowinnaar Jai Hindley geacht in juli voor Roglic te werken. Wat zullen deze mannen denken als de Roglicmachine nog strubbelingen vertoont vlak voor het Grand Départ in Toscane? BORA doet er goed aan om ook deze mannen warm te houden voor een korte klassering in juli. Daarvoor zijn de vraagtekens rondom Roglic voorlopig te groot. De Sloveen moet hopen dat de topvorm later dit jaar komt. Om te beginnen moet Roglic in het Baskenland een aanvaardbaar resultaat neerzetten ten opzichte van zijn Tourconcurrenten. Laten we hopen dat dit lukt. Gezien zijn geschiedenis, transfer en erelijst is Roglic nog altijd voor velen de gedroomde Tourwinnaar.

De Ronde van het Baskenland zal meer uitsluitsel geven over de huidige stand van zaken tussen de klassementstoppers. Het lijkt onwaarschijnlijk dat Roglic en Evenepoel Vingegaard daar een pak rammel kunnen geven. Ook al zijn de beklimmingen korter dan in de Tour en past de venijnigheid van Itzulia het beste bij de twee eerstgenoemde kleppers. Het is werkelijk waar doodzonde dat Pogacar het drietal met zijn schema net ontwijkt. Eigenlijk zouden Vingegaard, Roglic en Evenepoel een boze brief naar UAE moeten sturen waarin ze de ploeg verzoeken alsnog een ticket naar het Baskenland te boeken voor de heer T. Pogacar. Alle wielervolgers ter wereld zouden deze brief ondertekenen. Aldaar zouden er geen bosjes meer zijn om verstoppertje in te spelen.