Andreas Leknessund leverde in de slotrit van de Arctic Race
of Norway een straffe prestatie. De Noor van DSM zat mee in de ontsnapping,
waarna hij in de finale solo verder ging en het tot de finish volhield. Als kers
op de taart
pakte hij ook de eindzege.
Dat Leknessund in staat was tot een dergelijke prestatie,
kwam voor hem als een verrassing. ‘Ik voelde me gisteren eigenlijk behoorlijk
slecht’, zegt hij in het
flashinterview. Wegens het mindere gevoel besloot Leknessund
samen met de ploegleiding om in de slotrit te wachten tot de finale. Hij hield
zich echter niet aan de afspraak en bemoeide zich op honderd kilometer van de
finish al met de aanvallen. ‘Er werd constant aangevallen en we besloten om ons
er ook mee te bemoeien.’
Door zich in het aanvalsgeweld te storten, begon Leknessund
zich gaandeweg beter te voelen. ‘Na een tijdje voelden de benen beter en reed
ik weg met drie renners. Ik dacht aanvankelijk dat het maar een ontsnapping was
voor de tv. Ik dacht zeker niet dat we het tot de finish konden halen’, is de
Noor eerlijk.
Leknessund: 'Keek de wedstrijd als kind'
Leknessund reed dan ook niet met het idee van de ritzege
rond. ‘Mijn doel was om minimaal een ronde van het plaatselijke circuit op kop te rijden, om te genieten van het publiek. We zijn in Noorwegen en ik ken veel mensen in de
omgeving. Maar ik had zeker niet verwacht om het tot het einde vol te houden.’
Toch lukte het Leknessund. ‘Het was heel zwaar en ik verwachtte dat de mannen
snel van achteruit zouden komen, met name op de klim. Die was steiler en lastiger
dan ik had verwacht.’
Leknessund hield echter sterk stand op de vier passages van plaatselijke
steile helling. ‘In de laatste kilometers hoorde ik via de radio van mijn
ploeggenoten dat iedereen aan het afzien was. Dat motiveerde mij. Het is heel
mooi, zeker na de mindere dag van gisteren. Het is een thuiskoers en een wedstrijd
die ik keek toen ik een kind was. Misschien wel één van de redenen dat ik met
wielrennen begon’, besluit Leknessund.