Voormalig Jumbo-Visma-renner Hessmann kwam als andere Michel terug uit schorsing: ‘Ben NADA en WADA op dat vlak dankbaar’

Michel Hessmann is weer wielrenner. De Duitser van toen nog Jumbo-Visma belandde medio 2023 – net na het winnen van zijn eerste grote ronde met de Giro-zege van Primoz Roglic – in een aanslepende zaak omtrent een postieve plas op vochtafdrijvend middel. In maart 2025 maakte hij bij Movistar zijn rentree en in aanloop naar 2026 gaf hij een uitgebreid interview aan In de Leiderstrui.

Hoe zat het ook alweer? Bij Hessmann werd op 14 juni 2023 bij een out of competition-controle een minieme hoeveelheid Chlortalidon, een vochtafrijvend middel, in zijn urine is aangetroffen. Het NADA en het WADA (Duits- en Wereld Anti Doping Agency) kwamen beiden tot de conclusie dat het aannemelijk is dat Hessmann een vervuild medicijn zoals paracetamol, ibuprofen of naproxen heeft ingenomen. Eerder seponeerde de Duitse justitie daarom al de zaak.

In juni 2024 schorste NADA de renner voor vier maanden, met een terugwerkende kracht van drie maanden, waardoor hij eind juli weer in actie zou mogen komen. Maar WADA ging daartegen in beroep en uiteindelijk kwam Hessmann een schikking met die instantie overeen, waardoor hij vanaf 14 maart 2025 weer mocht koersen.

Hessmann reed sinds juli 2023 niet meer voor de Nederlandse ploeg, maar dit interview geeft hij nog steeds af in perfect Nederlands. ‘Het wielernieuws volg ik nog altijd in het Nederlands, omdat ze daar veel sneller zijn dan in Duitsland. Zo blijf ik het toch een beetje bijhouden’, stelt de goedlachse Duitser.

Hoe is het om nu een half jaar weer wielrenner te zijn?
‘Hah.'

(denkt na) 'Het is weer een heel ander leven, en ik beleef het anders dan dat ik voorheen deed. Ik heb even de kans gehad om aan een normaal leven te ruiken, voor zover dat kan als je een lopende rechtszaak hebt. Maar het is toch normaler dan een leven als wielrenner en dat heeft blijvende veranderingen teweeg gebracht. Ik ga niet meer dezelfde wielrenner of dezelfde persoon zijn, maar ik zou er niks aan willen veranderen.’

Vertel.
‘Ik heb een heel ander perspectief. Het zit zo: de ergst mogelijke situatie waarin ik in een ‘normaal leven’ zou belanden, is eigenlijk helemaal niet zo erg. Het heeft het hele wielrennen voor mij in een ander perspectief gezet. Wielrenner zijn, en dat zal iemand als Ide Schelling ook benadrukken, is gewoon een heel speciaal leven.

Ik kan nu zeggen dat het me niet meer boven alles waard is, maar dat het meer deel van mijn leven is geworden. Ik doe het omdat het mijn passie is, maar niet meer dan dat.’

Ik vul het even voor je in: in je periode bij (de opleidingsploeg van) Jumbo-Visma was je vooral bezig met beter worden, eten, trainen en die dingen, maar…
‘Ik was al bij de junioren veel te goed, wat eigenlijk jammer was. Daardoor beland je nooit in een fase waarin je na moet denken wat je eigenlijk wil gaan doen. Ik belandde bij de opleidingsploeg van Jumbo, zat in een huis in Sittard… ook een heel mooie situatie, maar je doet niets anders dan met wielrennen bezig zijn.

Je bent altijd Michel de eendimensionale wielrenner geweest.
‘Precies. Daardoor maak je nooit een actieve keuze voor het wielrennen en dat heb ik nu na de schorsing wel gedaan. Het is diametraal anders hoe mijn leven er nu uitziet: ik woon in Freiburg, heb een normaal sociale omgeving en iedere keer dat ik daar wegga is het jammer. Ik zit ook nog op de Universiteit en al die zaken zou ik niet meer willen veranderen. Als het wielrennen zoveel op zou slurpen dat dat niet meer mogelijk zou zijn, zou ik ermee stoppen.

Vergis je niet: wielrennen is nog steeds de prioriteit en ik wil er absoluut het beste uithalen, maar ik voel me gewoon niet meer zo eendimensionaal. Daardoor kan ik er ook meer van genieten.’

Heb je wel momenten gehad dat je er écht klaar mee bent geweest?
‘Toen die rechtszaak aan het lopen was, had ik het gevoel dat ik alleen maar verder zou gaan als er niets meer zou blijven hangen. Aan het einde van de rechtszaak had ik het gevoel dat ik tegen mijn principe inging, door de zaak niet verder te zetten. Maar ik werd er zo triest van dat ik het wielrennen niet meer zou kunnen beleven, dat ik toch wilde kijken waar ik uit kon komen. Maar dat was echt pas op het einde.’

Wat heb je tijdens die periode van die schorsing allemaal gedaan, naast – wat ik via Strava heb gevolgd – gruwelijk hard hardlopen?
‘Ja, ik heb zelfs een marathon gelopen. Maar dat was totaal niet het plan. Er waren dagen bij dat ik héél boos was en die negatieve energie kwijt moest. Ik vertrok met 35 graden – zonder hardloopshirt aan – van huis en ben gewoon blijven gaan, tot ik ineens zover van huis was dat ik een marathon kon lopen. Maar ik denk wel dat ik 30 euro heb uitgegeven in tankstations, want het was op een zondag met 35 graden in Duitsland en ik moest toch iets drinken. De tijd was dan wel niet heel goed, 3.30 uur ofzo. Of ja, niet heel goed: het was pas mijn derde loop van dat jaar, volgens mij.’

Arme benen.
‘Haha. Maar verder heb ik ook mijn sociale omgeving weer voor een heel stuk op kunnen bouwen. Wat niet kon tijdens het leven als wielrenner, want dan is het al moeilijk genoeg om bij te houden. Ik deed ook altijd al een online studie, maar nu had ik ook de tijd om naar de Universiteit van Freiburg te gaan.’

Wat studeer je?
‘Filosofie. Ik vind het heel interessant. Het is heel verschillend.’

Maar ik kan me ook voorstellen dat je er in de situatie waarin je zat, ook heel veel aan hebt gehad. Het kan je veel leren over wat je wil of wie je nu precies bent.
‘Inderdaad. En je zit in een totaal andere omgeving. Als je geneeskunde doet, zit je ook bij veel sporters. Maar dat is bij filosofie totaal niet, daar zitten veel mensen die gewoon nóóit sporten. Voor hen is dat gewoon geen onderdeel van hun leven.’

Leverde dat geen interessante gesprekken op?
‘Toen ik zei dat ik weer profwielrenner wilde worden, en we kenden elkaar niet lang, begrepen ze dat totaal niet. Ze zeiden: hoezo zou je dat willen, want het klinkt verschrikkelijk, jezelf zoveel pijn doen? Zo heb ik er eigenlijk ook nooit over nagedacht. In mijn bubbel was het eerder zo dat mensen niet begrepen als ik zei dat ik zou willen stoppen met het talent dat ik had.’

Een compleet andere denkwereld.
‘Ja. En nog iets: ik moest mijn appartement kwijt omdat het te duur was, dus toen ben ik in een studentenhuis, of gedeeld appartement, gaan wonen. En daar zit ik nog steeds, want het is gewoon veel mooier om thuis te komen en onder de mensen te zijn, in plaats van alleen in een groter appartement.’

En die anderen studeren nog?
‘Ik woon met een vriend die uit het mountainbiken komt en een vriendin die niets met fietsen heeft. Dat zijn dingen die nooit gebeurd waren als ik wielrenner was gebleven. Misschien had ik een betere bankrekening gehad of een palmares gehad, maar eigenlijk ben ik er zo dankbaar voor dat het me overkomen is.’

Je bent niet rijker geworden, maar de persoon Michel is veel rijker geworden. Dat is veel meer waard.
‘En ik zou altijd dezelfde prijs willen betalen, dus op dat vlak zeg ik dankjewel aan NADA en WADA.’ (lacht)

Hoe ben je überhaupt terug ontvangen in het peloton?
‘Heel positief. De meeste renners, zelfs degenen die ik bijna niet kende, zeggen dat het zo mooi was dat ik weer terug was. Iedereen vreest er toch een beetje voor dat zoiets hen zou overkomen…’

Zou Richard Plugge dat ook doen?
‘Nee, maar dat is eerder een cultureel verschil. En ik moet zeggen dat ook zij, en zeker ook Richard, mij heel goed behandeld hebben voor zover ze dat konden. Ze waren fair met mij en daar ben ik ze heel dankbaar voor.

Dat was na mijn schorsing ook het allermooiste, weer terug bij de bus van Visma komen en met die mensen daar te babbelen.’

En hoe was dat tijdens je schorsing?
‘We hadden zo’n goede groep vanuit de opleidingsploeg. Ik heb 5 of 6 van die jongens nog regelmatig, waaronder Archie Ryan, gesproken en ook nog enkele renners en stafleden vanuit het WorldTeam, wat echt geweldig was. Maar het blijft wielrennen en er blijven weinig vrienden hangen. Als je eruit bent, zit je snel in een andere wereld. Je houd er misschien drie vrienden aan over, na die eerste vijf weken dat iedereen je dan wil helpen.’

Voel je je dan alleen?
‘Ik had er ook geen behoefte aan. Ik was blij dat ik niet meer in Sittard woonde of een andere plek met veel wielrenners, want ik had mijn thuis in Freiburg en daar zat ik op dat moment goed.’

Heb je niet de behoefte gehad om publiekelijk je verhaal te doen?
‘Ja, op het begin heel erg. En ik was ook boos op degenen die mij vertelden dat ik dat beter niet kon doen, maar daar ben ik ze nu dankbaar voor. Het kost uiteindelijk alleen maar energie en uiteindelijk denken de mensen toch wat ze willen denken.’

Je bent er anderhalf jaar uit geweest, dus als er iemand kan zeggen hoeveel harder het peloton is gaan rijden de laatste tijd…
‘Ik had een lange trainingsperiode tot aan mijn rentree in maart en ik dacht: ik ga heel goed zijn. Mijn waardes waren allemaal beter dan ooit, maar ik kreeg toch een reality check. Pas na de Vuelta voelde ik dat het er weer aan zat te komen.’

Hoe sta je er nu voor richting 2026?
‘Ik zou de Vlaamse klassiekers graag eens proberen, maar ook mijn werk blijven doen voor de kopmannen. Die combinatie werkt voor mij wel motiverend. En ik zou graag meer werk in het tijdrijden willen steken. Bij Movistar hebben we Ivan Velasco, die daar ongelofelijk goed in is. Waar ze bij Visma een omkadering van 10 mensen hebben, doet hij al dat werk zó gemotiveerd bijna in zijn eentje.’

Word je ook aan Cian, die ook Nederlands praat, gekoppeld?
'We zitten op dezelfde kamer en rijden Valencia en Parijs-Nice alvast samen, dus ik denk wel dat het een goede koppeling is.’

Wellicht dat jij hem met je andere blik op de (wieler)wereld en de ervaringen van de afgelopen 2,5 jaar ook kan helpen.
‘Ik was ook die gretige renner toen ik jong was en dat is nu wellicht ietwat veranderd, maar toch moet ik eerlijk zeggen: als ik in de bus voor de koers zit, ben ik toch verre van rustig. Wat dat betreft ben ik nog dezelfde Michel.’