De zeven podiumplaatsen op een WK op de weg van Alejandro Valverde

2003 (Hamilton, Canada)
1. Igor Astarloa (Spanje)
2. Alejandro Valverde (Spanje) +0.05
3. Peter Van Petegem (België) +0.05
5. Michael Boogerd (Nederland) +0.06

Op het moment dat Valverde bijna aansloot bij de voorste groep, samen met onder meer Luca Paolini, sprong Astarloa weg op het laatste klimmetje. In de sprint voor de medailles maakte Valverde het Spaanse feestje alleen nog maar groter.

2005 (Madrid, Spanje)
1. Tom Boonen (België)
2. Alejandro Valverde (Spanje) "
3. Anthony Geslin (Frankrijk) "
15. Thomas Dekker (Nederland) "

In de laatste 500 meter haalde dat wat er nog over was van het peloton de kopgroep met onder meer Alexander Vinokoerov, Koos Moerenhout en Michael Boogerd. In een groep van een goede twintig renners was Boonen oppermachtig. Valverde sprintte op het vlakke naar de tweede plaats. De top vijf bestond verder uit prachtige cultnamen met de Fransman Anthony Geslin, de Zweed Marcus Ljungqvist en de Braziliaan Murilo Fischer.

2006 (Salzburg, Oostenrijk)
1. Paolo Bettini (Italië)
2. Erik Zabel (Duitsland) "
3. Alejandro Valverde (Spanje) "
16. Karsten Kroon (Nederland) +0.02

Twaalf jaar geleden lijkt de wereldtitelstrijd in Salzburg uit te draaien op een massasprint. In de laatste kilometer trekt Samuel Sánchez door met Valverde in zijn wiel. Paolo Bettini en Erik Zabel springen mee. In een sprint met vier laat Sánchez zich uitbollen en ziet zijn landgenoot brons pakken. De regenboogtrui is voor Paolo Bettini.

2012 (Valkenburg, Nederland)
1. Philippe Gilbert (België)
2. Edvald Boasson Hagen (Noorwegen) +0.04
3. Alejandro Valverde (Spanje) +0.05
5. Lars Boom (Nederland) "

Op een parkoers met stukken uit de Amstel Gold Race was het op voorhand een zekerheidje dat Valverde mee zou spelen voor de knikkers. Helaas, dit keer kwam hij vijf seconden tekort voor de regenboogtrui. Philippe Gilbert sloeg in de slotfase een gat, genoeg voor de overwinning. Valverde moest Boasson Hagen nog voor zich dulden en werd derde.

2013 (Firenze, Italië)
1. Rui Costa (Portugal)
2. Joaquim Rodriguez (Spanje) "
3. Alejandro Valverde (Spanje) +0.15
11. Bauke Mollema +0.34

Joaquim Rodriguez en Alejandro Valverde zijn nooit de beste vrienden geweest. Dat werd op het WK in Firenze vijf jaar geleden pijnlijk duidelijk. Valverde en Rui Costa haalden de eerder ontsnapte Rodriguez in. In plaats van Costa om de beurt pijn te doe bleef Rodriguez maar aanvallen. Costa haalde Purito nog bij en was wereldkampioen. Rodriguez (tweede) en Valverde (derde) flankeerden de Portugees als geslagen honden op het podium.

2014 (Ponferrada, Spanje)
1. Michal Kwiatkowski (Polen)
2. Simon Gerrans (Australië) +0.01
3. Alejandro Valverde (Spanje) "
18. Bauke Mollema (Nederland) +0.07

Iedereen verwacht op voorhand een jump van de favorieten op de slotklim. Michal Kwiatkowski anticipeert en houdt zijn inspanning vol. De favorieten komen welgeteld een seconde tekort om de Pool nog te remonteren. Simon Gerrans, die de weken daarvoor veel indruk maakte, werd tweede. Valverde was voor de vijfde keer derde.

2018 (Innsbruck, Oostenrijk)
1. Alejandro Valverde (Spanje)
2. Romain Bardet (Frankrijk) "
3. Michael Woods (Canada) "
4. Tom Dumoulin (Nederland) "

Valverde vindt op zijn 38ste in Innsbruck een parkoers op zijn maat, met de moordende Höttinger Höll als scherprechter diep in de finale. De Spanjaard onderscheidt zich tijdens het partijtje muurworstelen samen met Romain Bardet en Michael Woods. Tom Dumoulin komt in de slotkilometers nog aansluiten, maar ook hij gooit geen roet in het Spaanse eten. Valverde is op zijn 38ste voor de eerste keer wereldkampioen, vijftien jaar na zijn eerste WK-medaille. Bardet (tweede) en Woods (derde) staan mee op het podium. Dumoulin eindigt op de meest ondankbare plaats, namelijk de vierde. (Foto: Movistar/Bettini Photo)