LottoNL-Jumbo: In vier jaar tijd van #samenverliezen naar een echte Jumbo

Dat lukte wonderwel. Redelijk vroeg in de zomer van 2014 worden de plannen voor de toekomst ontvouwd. De Nederlandse Lotto en Jumbo Supermarkten gaan het wieleravontuur oppakken. De focus wordt verlegd naar Nederlandse toprenners, aangevuld met onontdekte talenten en goede helpers vanuit het buitenland. De ploeg zal niet langer investeren in het halen van grote dure buitenlandse renners zoals Denis Menchov, Levi Leipheimer, Oscar Freire, Luis Leon Sánchez of Michael Rasmussen.

Buiten dat er geen grote buitenlandse namen aangetrokken kunnen worden, blijkt ook dat er voorlopig vooral op Nederlands gebied niet de grootste namen gehaald zullen komen. Lotto en Jumbo komen samen niet in de buurt van het bedrag dat Rabobank jaarlijks ophoestte. Dat illustreert de activiteit op de transfermarkt perfect.

Twaalf coureurs verlaten de ploeg met daarbij grote namen zoals Bauke Mollema, Lars Boom, Theo Bos, Stef Clement en Mont Ventoux-winnaar Juan Manuel Gárate. Daarvoor komen er slechts acht renners terug, waarvan op dat moment Kevin De Weert de meest aansprekende naam is, maar dat is vooral omdat hij bekend staat als trouwe helper. Verder wordt er ingezet op zeven jeugdige renners, waaronder Timo Roosen, Bert-Jan Lindeman, Mike Teunissen en George Bennett.

Deze keuzes hebben niet geheel onverwachts hun weerslag op de resultaten. Het probleem is namelijk dat die achterblijven. Werden er als Belkin in 2014 nog 23 zeges geboekt (waaronder een schitterende Tour-etappe van Boom), in 2015 blijft de teller steken op zes. Ergens is dat niet heel onlogisch als je kijkt naar de concessies die er gemaakt moesten worden, maar het grote publiek mort.

Daarbij maakt de marketingafdeling het de renners niet gemakkelijk door de slogan/hashtag #samenwinnen te introduceren. Dat winnen doet de ploeg immers niet heel veel. Dus wordt er meer dan eens de spot gedreven met de catchphrase.

De redelijk passieve koersstijl helpt daar ook niet bij. Vaak is er kritiek op de ploeg dat er voor gekozen wordt om massaal rondom de kopman te zitten, die dan uiteindelijk als negende eindigt, in plaats van iemand in de aanval te sturen. De quotes na afloop van de ploegleiding zijn bovendien vaak tam en matige resultaten worden met de mantel der liefde bedekt. ‘Pech’ is een wel heel veel gebruikt woord en harde woorden zijn er amper. Zo meldt ploegleider Nico Verhoeven na de zesde plaats in een etappe in de Ronde van België voor Tom Van Asbroeck: ‘Tom hoeft niet somber te zijn. Hij doet het goed. Waar hij mee zit, is dat een hoop jongens alles voor hem doen. Dat wil hij graag terugbetalen met resultaten. Dat komt vanzelf weer. Vandaag moest hij helaas passen. Als hij in het wiel van Démare kan blijven, wordt hij derde. Maar hij hoeft zichzelf niets te verwijten.’ Het zijn zoutloze en zachte woorden, waarin de ambitie voor het doel annex motto #samenwinnen niet echt terugklinkt. En dit is lang niet de enige keer dat dergelijke uitspraken worden gedaan na een verre ereplaats in een niet bijzonder grote wedstrijd.

Zodoende ontstaat er weinig enthousiasme rondom de ploeg. De zevende plaats van Steven Kruijswijk in de Giro d’Italia en de zesde van Robbert Gesink in de Tour de France zijn knap, maar worden relatief lauw ontvangen. Uiteindelijk is het nota bene een van de jonge nieuwelingen die het jaar nog enigszins weet te redden. Lindeman pakt in de Vuelta knap de ritwinst op La Alpujarra. Het is de grootste zege van de ploeg dat jaar.

Na de grote exodus een jaar eerder blijven voor 2016 de meeste grote namen wel aan boord. Alleen Laurens ten Dam verlaat het pand, maar daarvoor krijgt men wel tweevoudig Giro-ritwinnaar Enrico Battaglin terug. Dat is op dat moment de meest aansprekende naam tussen acht aanwinsten, waar ook de talenten Koen Bouwman, Dylan Groenewegen, Victor Campenaerts en ene Primoz Roglic toe behoren.

Toch blijken die versterkingen ervoor te zorgen dat LottoNL-Jumbo een stuk beter aan het wielerseizoen begint. Begin februari mag er al gejuicht worden dankzij Groenewegen met een rit in de Ronde van Valencia. Het sprinttalent en Roglic zorgen samen voor de eerste zeven overwinningen van het seizoen, waarmee de teller direct hoger staat dan in 2015. De Sloveen verrast met een van zijn zeges bovendien vriend en vijand. Hij wint de lange tijdrit in de Giro d’Italia voor bijvoorbeeld Fabian Cancellara (vierde), Bob Jungels (zesde) en Tom Dumoulin (vijftiende).

Het succesverhaal van de Giro lijkt voor LottoNL-Jumbo echter geschreven te worden door Steven Kruijswijk. Tot die Giro is Kruijswijk een renner die altijd leuk meerijdt met de besten, maar zelden uitblinkt. Dat verandert als hij tijdens de veertiende etappe ineens het initiatief neemt en onder andere Vincenzo Nibali en Alejandro Valverde achter zich laat. Alleen Johan Esteban Chaves kan hem volgen. De Noord-Brabander pakt het roze en lijkt ook de dagen erna superieur, ondanks dat zijn ploeg niet megasterk is. Niets lijkt hem van de eindzege af te kunnen houden, behalve een val. Aan het begin van de afdaling van de Coll dell'Angelo gaat het mis voor Kruijswijk. Hij schat een bocht verkeerd in en knalt in de sneeuw. Hij kan wel verder, maar is gehavend en rijdt op een achterstand. Nibali herrijst, rijdt Chaves in de prak en wint. Kruijswijk valt net buiten het podium.

Wielerminnend Nederland rouwt, maar Kruijswijk lijkt met zijn prestatie zijn ploeggenoten te inspireren. Ineens winnen ook Jos van Emden, Sep Vanmarcke en Victor Campenaerts koersen en begint – het zij met kleine overwinningen – de teller toch aardig op te lopen. Hoewel Groenewegen de veelvraat blijft – hij boekt elf van de negentien LottoNL-Jumbo-zeges – wordt de mooiste winst van het seizoen uiteindelijk geboekt door Gesink in de Vuelta. De veelvuldig geplaagde renner is de sterkste van een omvangrijke kopgroep op de Col d'Aubisque. Dit nadat een paar dagen eerder Nairo Quintana hem nog de zege had afgesnoept op Lagos de Covadonga. Het is een prachtige en o zo verdiende zege. Misschien wel de mooiste van vier jaar LottoNL-Jumbo.

Met Vanmarcke en Wilco Kelderman verlaten toch weer twee grote jongens de ploeg. Met Boom en Clement keren er daarvoor in de plaats twee vertrouwde namen terug en verder zijn er talenten zoals Floris de Tier, Antwan Tolhoek en Amund Grondahl Jansen. Toch wordt er iets meer ambitie getoond. Juan José Lobato en Jurgen van den Broeck komen. Hoewel beiden hun potentie nimmer waar zullen maken in het geel en zwart, is het duidelijk dat er dit jaar op iets hogers gemikt moet worden. Giro-winst met Kruijswijk is het grote doel, maar dit jaar valt de Noord-Brabander al voordat hij goed en wel aan zijn jacht op roze kan beginnen. Hij rijdt de Giro niet eens uit.

Toch kan de stemming zo halverwege het seizoen rondom de ploeg weinig beter. Roglic en Groenewegen blijven veel zeges boeken, waarbij Roglic zich in de WorldTour steeds prominenter manifesteert en als klassementsrenner en vooral tijdrijder zich ontwikkelt. Bovendien melden ook andere talenten die in 2015 en 2016 binnenkwamen zich nadrukkelijk aan het front. In een paar weken tijd boeken Bennett (eindklassement van Californië), Roosen (etappe Tour des Fjords) en Bouwman (rit Critérium du Dauphiné plus de bergtrui) hun eerste zeges als prof. Tussendoor wordt de Giro voor de ploeg toch nog goed afgesloten. Van Emden is de beste tijdens de slottijdrit en ziet zijn droom in vervulling gaan. Dat het overgrote deel van de Nederlandse media zich stort op de historische eindwinnaar Dumoulin kan hem geen seconde deren.

Die hosanna lijkt niet doorgetrokken te worden in de Tour. Op het allerhoogste niveau blijkt Groenewegen toch nog wat te kort te komen tegen de allerbeste sprinters en Gesink valt al vroeg uit met een zware rugblessure. Maar alles verandert in de laatste week. Eerst toont Roglic zijn klasse door solo de top van de Galibier te ronden en vervolgens de klassementsmannen van de Tour voor te blijven. Een paar dagen later is het feest compleet: Groenewegen wint alsnog een massasprint. De meeste sprintkanonnen hebben om diverse redenen Parijs niet gehaald, maar Groenewegen wel en dus kan hij het zegegebaar maken in de Franse hoofdstad.

Daar stopt het succes van het seizoen nog niet. Campenaerts wordt Europees kampioen tijdrijden, terwijl Boom opleeft met een rit in de BinckBank Tour en een etappe en het eindklassement in Groot-Brittannië. Ondertussen moet Roglic op het WK tijdrijden alleen Dumoulin voor zich dulden. Ook helemaal op het eind van het wielerjaar is de ploeg nog succesvol als – wie anders dan? – Groenewegen in China een van de laatste etappes in de WorldTour op zijn naam schrijft. De teller van LottoNL-Jumbo eindigt op 26.

Het inzetten op jong talent blijkt ook voor 2018 weer het devies. Sepp Kuss, Neilson Powless en Pascal Eenkhoorn mogen allemaal hun profdebuut maken en verder wordt Danny van Poppel overgenomen van Team Sky. In de Ronde van Valencia schiet de sprinter gelijk met scherp in de eerste etappe. Een welkome zege, want op dat moment is de boel binnen de ploeg al ontploft geweest.

Tijdens het winterse trainingskamp worden op een ochtend Lobato, Eenkhoorn en Tolhoek amper wakker. De drie blijken zonder medeweten van de ploeg slaapmedicatie te hebben genomen. Initiatiefnemer Lobato wordt op straat gezet, de twee jonkies komen er vanaf met een korte schorsing. Eenkhoorn beloont dat vertrouwen snel door half maart zijn eerste profzege te boeken in de Coppi e Bartali. De teller staat op dat moment al op negen door met name Groenewegen. Roglic is zich dan pas net aan het opwarmen. Hij wint zowel de Ronde van het Baskenland (plus een etappe) als die van Romandië. Dergelijke eindzeges waren er niet meer geweest sinds de Rabobank-periode (de Ronde van Californië voor Bennett is gevoelsmatig toch wel een treetje lager) en nu waren er daar twee in een paar weken tijd.

In de Giro maakt Battaglin eindelijk zijn status als rappe man in de heuvels waar. De Italiaan kent tot dan toe nog geen heel gelukkig verblijf in Nederlandse dienst, maar laat met een geweldige finish in Santa Ninfa zien waar hij toe in staat is. Ondertussen rijgen Groenewegen en Roglic in kleinere wedstrijden de zeges in hoog tempo aaneen. De twee pronkstukken van de ploeg zijn klaar voor de Tour.

Of toch niet? Groenewegen heeft het moeilijk de eerste dagen en komt op een gegeven moment met Roglic in de ‘mongolenwaaier’ te zitten. Dat is het moment dat het #samenwinnen komt bovendrijven. Onder andere Gesink – toch een kopstuk van de ploeg – rijdt zich op kop van de groep leeg zodat Roglic terugkeert in het peloton en hij nog kan gaan voor het klassement. Vanaf de dag erna is alles anders.

Groenewegen heeft zijn goede benen eronder geschroefd en wint ineens twee etappes en op zondag glijden Kruijswijk en Roglic opvallend probleemloos mee tijdens de gevreesde kasseienrit naar Roubaix. Minpunt is de val van Groenewegen, die daardoor niet veel later moet opgeven, maar de zwartgele brigade is los. De twee klassementsmannen zijn overal. Roglic oogt ijzersterk en Kruijswijk – die na zijn val in 2016 tijdens elke grote ronde-poging wel iets tegenkwam – zet met zijn solo-aanval van een kilometer of zeventig tijdens de rit naar Alpe d’Huez een van de mooiste moves van 2018 neer. Eentje die helaas net niet beloond wordt.

Toch mag iemand van de sterke ploeg tijdens de laatste bergrit alsnog het zegegebaar maken. Eerst maken Tolhoek en Gesink indruk en blijkt LottoNL-Jumbo de enige ploeg die Sky in de bergen angst aan kan jagen. Nadat Gesink de Sky-trein heeft gesloopt, is het aanvallen geblazen. Uiteindelijk is het Roglic die in de afdaling ontsnapt en een fraai staaltje ploegwerk afrondt. #samenwinnen! Het eindpodium mist de Sloveen uiteindelijk net, maar met plek 4 en 5, drie etappes en een heerlijke koersmentaliteit krijgen ze heel Nederland op de banken.

Die spirit slaat over naar de rest van de ploeg. ‘Ze zijn goede rolmodellen en zijn heel nederig. Natuurlijk hebben ze hun slechte dagen, maar uiteindelijk zijn het normale gasten. Dat is heel erg cool’, zegt Kuss, een paar dagen voor de start van de Tour of Utah. De jonge Amerikaan is op dat moment nog totaal niet opgevallen, maar daar komt spoedig verandering in. Hij is geïnspireerd en wint drie bergetappes (solo) en als vanzelfsprekend het eindklassement. En niet alleen hij vliegt. In de Clasica San Sebastian rijdt LottoNL-Jumbo met drie man bij de eerste tien, ondanks dat kopman Roglic vlak voor de slotklim valt, Danny van Poppel imponeert met een weergaloze slotkilometer in de Memorial Frank Vandenbroucke en Kruijswijk trekt zijn vorm naadloos door in de Vuelta. Er wordt in Groot-Brittannië zelfs een ploegentijdrit gewonnen.

Het is echt niet zo dat LottoNL-Jumbo ineens alleen maar wonderrenners in huis heeft. Groenewegen wint niet automatisch elke massasprint, Van Poppel weet nog steeds niet hoe hij klasbak Elia Viviani moet kloppen, Kuss ondervindt dat een Vuelta niet hetzelfde als Utah is, Kruijswijk stuit af en toe op iets te steile klimmetjes en op het WK ploegentijdrit kan je ‘gewoon’ weer dertiende worden.

Maar het belangrijkste is dat LottoNL-Jumbo overal start met een plan en koers wil maken. Het #samenwinnen straalt de ploeg nu echt uit, waar het drie jaar geleden met die slogan van zichzelf een makkelijk doelwit maakte. ‘De no asshole-policy’, zo noemt Bennett – die zichzelf in de Vuelta moeiteloos omtovert tot knecht als hij niet in topvorm blijkt - het. Iedereen wil wat doen voor elkaar. Het resulteert in prachtige en onvoorspelbare zeges.

De toekomst ziet er rooskleurig uit voor de Nederlandse formatie. Belangrijke krachten Groenewegen, Roglic, Kruijswijk, Gesink, Bennett en Roosen liggen allemaal vast tot minimaal 2020. Een jaar dat ook Wout Van Aert bij de ploeg zal komen, als dat niet in 2019 al gebeurt. Voor komend jaar is er sowieso goed gewinkeld met bijvoorbeeld Mike Teunissen, Laurens De Plus, Taco van der Hoorn en – als dat ooit nog officieel wordt – Tony Martin. Ondertussen wordt er afscheid genomen van de twee – met alle respect – minst aansprekende renners: Robert Wagner en Gijs Van Hoecke. Routiniers als Boom, Tankink en waarschijnlijk Clement vertrekken ook, maar kunnen de ploeg met een gerust hart achterlaten. Het enige echte minpuntje is wellicht het laten gaan van Battaglin. De Italiaan lijkt nooit helemaal op de beste manier te zijn ingezet door de ploeg, als je soms zag wat hij kon bewerkstelligen in zware finales.

LottoNL-Jumbo gaat volgend jaar verder als Jumbo. Een naamsverandering die weinig toepasselijker had kunnen zijn. Na vier jaar gokken op groot succes, weet de ploeg sinds dit jaar echt wat er gevraagd wordt om dat grote succes te moeten behalen. Ze horen bij de groten. Een echte jumbo. (Foto: Tirol Werbung)

Kasper Hermans
Twitter: @Kzzas
Email: [email protected]