Column: Giro en focus op voorjaar kunnen van Bardet echte kampioen maken

Bardet is een renner die al sinds 2012 meerijdt in het peloton, maar een echte publiekslieveling lijkt hij buiten Frankrijk niet echt. Bardet is een mager scharminkel die veelal zijn mond houdt en dat Franse vlaggetje achter zijn naam helpt bij de acceptatie ook al niet mee in landen als Nederland. Chauvinistische lullo's, de organisatie van de Tour de France voorop.

De 28-jarige Bardet is bovendien verweven met die Tour, de wedstrijd waar hij sinds 2014 al zijn hele seizoen op afstemt. Met de goedkeuring van een hele natie achter hem reed hij bij zijn debuut naar een vijftiende plaats in het klassement als 22-jarig pikkie. Een jaar later volgde eigenlijk zijn echte doorbraak met een zesde plaats en bovendien twee top-5 noteringen in de Ronde van het Baskenland (4e) en de Dauphiné (5e).

De rest is wel redelijk bekend. Bardet ontwikkelde zich tot een ronderenner om rekening mee te houden. Hij breidde zijn palmares uit met mooie eindklasseringen in meerdaagse koersen, maar telkens weer vormde die thuiswedstrijd in Frankrijk zijn hoogtepunt van het jaar. Hij werd in 2015 9e en in 2016 en 2017 veroverde hij definitief de Franse harten met een 2e en 3e plaats in Parijs.

De verovering van mijn hart vond echter pas dit jaar plaats. Ook ik vond Bardet lang een lulletje rozenwater die het alleen in zijn eigen land kon. Ik hield van zijn grinta, maar vond het jammer dat we die slechts drie weken in het jaar echt te zien kregen. Het hele jaar stond altijd in het teken van de Tour, totdat hij dit jaar het roer ietwat moest omgooien door een snee in zijn arm, waardoor hij een spalk moest dragen.

Waar hij de afgelopen jaren in februari koos voor een meerdaagse koers in Oman, Spanje of Frankrijk, daar trok de nu net herstelde Bardet begin maart (ietwat noodgedwongen) naar de Strade Bianche. Het werd een epische editie met regen, modder en kou, maar Bardet ontdekte zichzelf eigenlijk pas voor het eerst als man van de eendagskoers. Hij werd tweede achter Tiesj Benoot, een resultaat dat telde. Die paar Franse en Spaanse eendagskoersjes in andere jaren vielen in het niet.

Bardet leek zichzelf ook te verbazen en deed een opmerkelijke uitspraak: 'Ik heb altijd van de klassiekers gehouden, met name de Vlaamse klassiekers. Maar ik heb niet het fysiek voor die wedstrijden. Ik heb alleen wel altijd gedacht dat ik in dit soort wedstrijden goed zou kunnen zijn, misschien zelfs in de Ronde van Vlaanderen.' Dat was tot dan een wel heel goed bewaard geheim.

Het was in dienst van de Tour, maar Bardet koos eind maart voor Dwars door Vlaanderen op zijn kalender. En opnieuw was daar die verbazing in zijn ontdekkingstocht in het voorjaar: 'Ik was verbaasd dat mijn prestatie in de Strade Bianche zo lang na echode. Alsof daar mijn ware aard is onthuld. De zege van Nibali in Milaan-Sanremo bewijst dat je de klassiekers een kans moet geven en dat het op een dag goed kan vallen.'

De echte voorjaarswedstrijden van naam zullen bij Bardet iets hebben aangewakkerd, zo is mijn hoop. Bij het WK in Innsbruck reed hij in ieder geval rond met de borst vooruit. Frankrijk speelde Julian Alaphilippe uit als kopman, maar Bardet reed bijna iedereen uit het wiel. Bijna, want omdat Valverde aan bleef haken, was de kans op eeuwige roem vervlogen.

Voorlopig, want Bardet doet er goed aan om zijn soms wat onbewust gekozen voorjaar van 2018 te herhalen en het liefst zelfs uit te breiden. Hij heeft de grinta, hij heeft de punch en hij heeft de inhoud. Als het zwaar wordt, komt Bardet boven drijven; veel klassieke mannen zullen er jaloers op zijn. Waarom niet nog eens een kasseienklassieker pakken? En waarom naast de wedstrijden die Bardet wel rijdt (de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik) ook niet nog eens de Strade Bianche of zelfs de Amstel Gold Race?

Bardet zou mij zelfs helemaal gelukkig maken als hij als renner die hij is naar Italië trekt. Niet zoals dit jaar alleen voor de Strade Bianche en de Tirreno, nee: Rijd nou eens de Giro! Onttrek je aan de Tour de France en ontdek wat Thibaut Pinot al jaren geleden ontdekte; de Giro is leuk! In de Giro komen de aanvallende mannen boven drijven. In de Giro is Team Sky net ietsje minder sterk en in de Giro is het heel erg zwaar qua parcours én omstandigheden. Een ronde gemaakt voor Bardet, denk ik dan.

Als Bardet de focus de komende jaren wat vaker verlegt naar de Ronde van Italië en het voorjaar, dan kan dat hem een echte kampioen maken. Bardet bewees in de Tour de France-etappes al dat hij kan winnen, nu is het tijd om dat ook buiten de eigen landsgrenzen te gaan doen. De Giro in 2019 biedt bovendien nog een extra voordeel: Chris Froome is er niet. Want ook daarom ben ik dit jaar ietsje meer van hem gaan houden; Bardet nam als één van de weinigen keihard stelling tegen de gang van zaken in de zaak Froome. Hij was in 2018 niet langer een mager scharminkel die veelal zijn mond houdt. Allez! (foto: social media Bardet)

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: [email protected])