Column: Krijgt Van der Poel eindelijk zijn broodnodige rivaal met soortgenoot Pidcock?

Mathieu van der Poel is terug in het veld en dus is meteen de discussie weer losgebarsten over hoe saai het de komende weken weer gaat worden. Die discussie werd zondag gelukkig in de kiem gesmoord door ene Tom Pidcock en hoewel er wel vaker wat jonge gasten en goede Belgen een slag hebben geslagen tegen Van der Poel, lijkt Pidcock toch de eerste die hem op termijn serieus kan bedreigen.

Tom Pidcock is bij het grote publiek misschien nog niet heel bekend en dat had hij wel allang kunnen zijn. De 21-jarige Brit rijdt al enkele jaren de pannen van het dak bij de beloften, in het veld, op de weg en op de mountainbike. Hij had de stap naar de WorldTour al kunnen maken, hij had al bij de profs kunnen winnen, maar hij kiest al sinds de start van zijn carrière voor zijn eigen plan. Pidcock neemt de tijd en doet het stap voor stap. Hij wil niets overslaan, zoals Remco Evenepoel dat deed. En juist daarom lijkt Pidcock geen eendagsvlieg te zijn.

De weg van Pidcock naar de top loopt bijna parallel aan die van Van der Poel, zijn voorbeeld als het gaat om het combineren van disciplines en de wil om te winnen. In zijn tweede jaar bij de junioren (Pidcock was toen zeventien jaar) won hij al zeven crossen en werd hij Brits-, Europees- en wereldkampioen veldrijden. In drie seizoenen bij de beloften won hij 26 klassementscrossen, werd hij twee keer Brits kampioen, won hij zilver en goud bij het EK en werd hij in 2019 wereldkampioen beloften.

De veldritwereld schreeuwde al even om zijn komst naar de elite, maar die kwam er pas vorig seizoen. Pidcock deed het op zijn eigen tempo, maar als hij eenmaal een stap maakt, is hij ook meteen op de afspraak. Hij werd meteen Brits kampioen (net als een jaar eerder) bij de profs en maakte indruk met een tweede plaats op zijn allereerste WK bij de elite. Er was er maar eentje die hem voorbleef: ene Van der Poel. Niet alleen qua erelijst zijn de twee vrij identiek. Ze hebben allebei een verschrikkelijk mooie techniek, ze kunnen van start tot finish een veldrit domineren en ze zijn zo lekker informeel in de media. Jongens met het hart op de tong, die weten wat ze willen.

Het is waar Van der Poel meer dan ooit naar op zoek is. Hoe dapper Eli Iserbyt, Toon Aerts en Michael Vanthourenhout zich ook weren; ze zullen nooit in de buurt komen van hun Nederlandse rivaal. Van Aert zou het kunnen, maar hij kiest toch zijn momenten uit. De Belg van Jumbo-Visma lijkt niet meer zo makkelijk te kunnen schakelen van fiets naar fiets, wat eigenlijk ook normaal is. Als we een rivaal wilden voor VDP, dan moesten we op zoek naar een wonderkind. Pidcock voldoet aan alle kenmerken. Hij kan goed klimmen, tijdrijden en dalen.

Net als Van der Poel bewijst Pidcock daarnaast dat hij in alle disciplines kan winnen, iets wat we buiten Van der Poel en Van Aert eigenlijk niemand zien doen. Bij de junioren won Pidcock al in Roubaix en hij werd in 2017 wereldkampioen tijdrijden. Hij won Parijs-Roubaix bij de beloften en werd eindwinnaar in de Ronde van de Elzas. Dit jaar nam hij alle twijfels definitief weg met eindwinst en drie etappezeges in de Baby Giro, de Ronde van Italië voor beloften. Om het af te maken, werd hij in 2020 wereldkampioen mountainbiken bij de beloften én op de elektrische mountainbike.

Zijn langverwachte transfer naar de WorldTour komt in maart, als hij weggaat bij TRINITY Racing en start bij INEOS Grenadiers. Het is eigenlijk het enige element dat tegen Pidcock spreekt. Krijgt hij bij INEOS de ruimte om alles te blijven doen wat hij doet, of zal de weg de overhand nemen? INEOS toonde in het verleden met de baanambities van Mark Cavendish, Elia Viviani en Filippo Ganna wel aan dat ze mee willen denken, maar als winnen op de weg lonkt... Mag de jongen in Pidcock blijven bestaan? De jongen die na de beloften ook bij de elite wereldkampioen op de weg, in het veld én op de mountainbike wil worden?

Zo ja, dan lijkt er geen weg meer terug en kunnen we ons alvast verheugen op Van der Poel versus Pidcock, in drie disciplines. Het zal ook voor Van der Poel een cruciale factor zijn in zijn ambities voor de toekomst. Hij draait er al niet meer omheen dat het veldrijden op een lager pitje staat en mocht hij in 2021 Olympisch kampioen worden op de mountainbike, dan rijst de vraag of hij het inderdaad tot 2024 blijft klaarspelen op drie fronten. Een vaste rivaal zoals Pidcock zal de competitie-magneet in Van der Poel aantrekken, zoals zijn nederlaag in Gavere van afgelopen zondag ook absoluut een vuurtje heeft aangestoken. Kom maar op, de wielerwereld is klaar voor een epische strijd, het hele jaar door...!

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: [email protected])