Pseudo-Roubaix 2020: een onzinnig verslag van wat had kúnnen gebeuren

In de interviews vooraf zou het allereerst de beurt zijn aan Bauke Mollema. Mollema? Die rijdt toch nooit in Parijs-Roubaix? Nou, in Pseudo-Roubaix wel, en de klimmer was voorbereid. ‘De afgelopen maanden heb ik bij mijn ouders achter de Lidl zeker twintig keer per dag de kasseienstrook op en neer gereden. Ik sta hier met ballen van staal en een zelfvertrouwen van beton aan de start!’

Daarna zou de cameraman doorlopen naar Niki Terpstra, toch een logischere klant hier in Frankrijk. ‘Ik ga weer eens met een stalen voorvork van start, terug naar de roots.’ Sep Vanmarcke deed hier nog een schepje bovenop, die had zijn allereerste fiets meegenomen. ‘Die zijwieltjes zullen ook zorgen dat ik misschien wel een keer niet val!’

Er moet natuurlijk een kopgroep bij elkaar verzonnen worden, en ditmaal zou het niemand minder dan Mathieu van der Poel zijn die dat voor elkaar kreeg. Hij wilde er alles aan doen om uit de buurt te blijven van de Jumbo-Visma-renners, die in Gent-Neevelgem al hadden geprobeerd hem dwars te zitten. Hij stoof ervandoor, en kreeg een groepje mannen mee. Nikias Arndt, Reto Hollenstein en Reinardt Janse van Rensburg waren de gelukkigen die in het spoor van de Nederlander mee zouden kunnen rijden.

Van der Poel bleek ijzersterk op de kasseien. Zoals verwacht loste hij na 150 kilometer zijn medevluchters, en leek de spanning in de wedstrijd er al volledig uit. Hollenstein probeerde een aanval, zonder succes. Arndt vroeg twee vrienden die in de buurt woonden een touwtje over de weg te spannen, maar Van der Poel sprong eroverheen. Toch kwam het voor deze mannen goed, want Janse van Rensburg had een laatste redmiddel: hij belde zijn ploeggenoot Shotaro Iribe, die een verre neef in de organisatie van de Olympische Spelen van Tokio heeft. Die neef verplaatste de mountainbikewedstrijd naar die dag, en toen Van der Poel dat hoorde nam hij snel de afslag om naar Japan te vertrekken. Die avond zou hij Nino Schurter met twee minuten voorsprong verslaan.

Omdat de heren vooraan wat belletjes hadden moeten plegen, konden twee achtervolgers, Mollema en Olivier Le Gac, aansluiten. Mollema had die kasseien toch wat onderschat, dus hij zat niet meer zo lekker op zijn fiets. Gelukkig voor hem kwam hij juist toen langs de supporters die waren overgekomen uit zijn geboortestreek. Ze riepen hem bemoedigende en onverstaanbare woorden toe, wat zijn batterij weer volledig oplaadde.

Toch moest hij nog iets bedenken, want Mons-en-Pévèle kwam er aan. Gelukkig voor hem kreeg de strook nét te maken met een aardbeving die van Charles Francis Richter een dikke tien in ontvangst mocht nemen. Daardoor lag de strook opeens netjes recht, waardoor Arndt en co niet van Mollema af kwamen. Sterker nog, op het licht oplopende stuk liet hij zijn medevluchters allemaal achter!

De finale van de koers begon, en de ex-compagnons van Mollema werden opgeslokt door een groepje favorieten. Het waren er niet veel meer. Nils Politt was erbij, Sep Vanmarcke, Alexander Krif, Kasper Asgreen en Adrien Petit. Vanmarcke leek het sterkst in deze groep, maar toen sloeg het noodlot toe: zijn achterband ging lek. Wachten op de ploegauto zou te lang duren, dan zou hij nooit meer terug kunnen komen. Hij mocht van geluk spreken dat hij zijwieltjes had. Hierdoor kon hij zijn achterwiel in de berm gooien en zijn weg voortzetten op zijn improvisatie-driewieler.

Vrij snel sloot hij weer aan bij de groep, waar Krif en Petit net hadden moeten lossen. Politt, Asgreen en Vanmarcke werkten goed samen, tot ze Mollema met nog 21 kilometer te rijden zagen rijden. Toen begon het pokeren. Mollema was aan de beurt en moest nu van het verrassingseffect gebruik maken. En ja hoor, hij gooide dubbel zes, om zo Carrefour de l’Arbre over te slaan en direct op de strook van Hennie Kuiper terecht te komen. Hij tikte de 1800 gulden huur onbebouwd af en gooide nog een keer.

Dubbel drie, dus Mollema mocht nog één keer gooien, op drie kilometer van de Vélodrome. Drie of meer en dan zou hij mogen juichen. Tien gooide hij, dubbel vijf. Hij juichte al, tot hij bedacht dat drie keer dubbel ‘direct naar de gevangenis’ betekent. De jury was genadeloos. Toen hij bij de start zijn premie op wilde halen werd er zelfs politie bij gehaald, die besloot dat de regels duidelijk zijn. ‘U komt niet langs start, u ontvangt geen 20.000’. Helaas, Bauke! In de sprint kwam de standaard van Vanmarcke tussen de spaken van Asgreen terecht, en de tuimeling van de twee stelde Politt in staat om deze Pseudo-Roubaix te winnen. (Foto: Sirotti)

1. Nils Politt
2. Sep Vanmarcke +0.22
3. Kasper Asgreen “
4. Alexander Krif +1.34
5. Adrien Petit “
6. Reinardt Janse van Rensburg +3.24
7. Niki Terpstra “
8. Nikias Arndt +4.01
9. Olivier Le Gac “
10. Reto Hollenstein