MTB-belofte Schellekens redde Spelen Van der Poel en gaat zelf in 2024 ‘de weg ontdekken’ namens Jumbo-Visma

Niet Mathieu van der Poel zelf, maar de Brabantse belofte Tom Schellekens stelde afgelopen week het olympische mountainbiketicket voor Parijs 2024 veilig. Schellekens deed dit door op knappe wijze vijfde te worden op het WK in zijn leeftijdscategorie, wat voor In de Leiderstrui een leuke reden was voor een uitgebreide kennismaking!

Het gehele verhaal rondom de startplaatsjes voor Parijs is al redelijk vaak uitgelegd, maar wat duidelijk moge zijn: Schellekens eindigde in Glentress Forest als beste belofte van de landen die nog niet geplaatst waren voor de Spelen in Frankrijk en wierp Van der Poel, die een dag later zelf uitviel in de eerste ronde, zo al een reddingsboei toe. De man uit Schijndel is plots populair. ‘Dat is wel mooi, want er zijn veel mensen die het erover hebben’, lacht hij. ‘Ik vind het niet zo erg om te doen.’

Maar waar we het natuurlijk vooral over moeten hebben, is die knappe vijfde plek van Schellekens zelf. ‘Daar ben ik zeker tevreden mee. Een podium was natuurlijk nog mooier geweest, maar van tevoren had ik het doel om top vijf te halen. Tijdens de wedstrijd heb ik alles goed gedaan, dus de vijfde plek was het hoogst haalbare.’

Na de val van Van der Poel bleek die notering goud waard voor de NOC*NSF, waardoor het goede WK van Schellekens ook een stuk meer aandacht kreeg. ‘Ik wist dat ik dat ticket kon behalen, maar ik was er niet zo mee bezig. Ik moest gewoon een goede wedstrijd rijden, meer kon ik toch niet doen’, verklaart hij. ‘Ik vind het mooi dat ik die plek heb kunnen behalen voor Mathieu. Hij heeft me ook nog bedankt. We zaten in hetzelfde hotel, dus hij heeft me vrijdag wel netjes bedankt. Dat was wel mooi, want het was pas de eerste keer dat ik hem gesproken heb.’

Schellekens was met zijn medecoureurs die vrijdag reden ter plekke toen Van der Poel in Tweed Valley onderuit schoof. ‘Ik vond het vooral balen dat Mathieu zijn wedstrijd niet kon rijden. Hij had al een goede start, en het is altijd wel mooi om hem bezig te zien. Ik kijk sowieso heel graag naar die gasten, daar kun je heel veel van leren. Nino Schurter is nu bijvoorbeeld mijn voorbeeld, dat is de grootste mountainbiker die er is’, stelt Schellekens.

‘Voor mij zouden die Spelen sowieso te vroeg komen, dus daar was ik niet zo heel erg mee bezig’, geeft de rustig pratende kerel uit Schijndel aan. ‘Als ik naar de Spelen zou willen, moet ik volgend jaar al bij de Elite gaan rijden. Ik ben nu pas tweedejaarsbelofte, dus dan sla ik twee jaar over… dat wil ik zelf niet, dat is zonde.’

Schellekens was natuurlijk wel op de hoogte van het feit dat hij een ticket kon behalen. ‘Bondscoach Gerben de Knegt heeft het wel een keertje laten weten, maar het is niet zo dat hij dan aan mij laat merken dat hij er mee bezig is. Het is natuurlijk wel iets belangrijks, maar Gerben zegt tegen mij dat ik gewoon een goede wedstrijd moet rijden. Er was bijvoorbeeld nog een Oekraïner die in Nove Mesto nog net achter mij vierde werd, dus het zou nog wel spannend kunnen worden. Voor mijzelf is mijn wedstrijd echter belangrijker als dat ticket, omdat ik daar niet veel mee te maken ben.’ Uiteindelijk slaagde hij dus glansrijk in zijn missie: top vijf én het ticket voor de Spelen.

Sowieso spreekt de mountainbiker, die in Andorra zijn volgende wedstrijd rijdt, louter positief over keuzeheer De Knegt, die er goed opstaat bij zijn mannen en vrouwen. ‘Hij brengt alles rustig en relaxt over. Het is juist fijn om voor een wedstrijd met hem te praten, dat doet hij echt heel goed. Daarbij vindt hij de opleiding ook heel belangrijk, al is het bij het mountainbiken sowieso iets relaxter. Gerben doet niet zo snel moeilijk, en daar neemt hij iedereen in mee.’

De twintigjarige Schellekens begon zelf met mountainbiken door op zo’n fiets naar school te fietsen, legt hij uit met een hoorbare glimlach. ‘Dan reed ik af en toe door het bos naar huis, en dat beviel me wel prim. Daarna ben ik wat trainingen gaan doen en heb ik me aangemeld bij een vereniging in Berlicum, dus zo ben ik er langzaam ingerold.’

Op het begin ging het nog meer om plezier maken dan presteren. ‘Op een gegeven moment begon ik prima uitslagen te rijden, dus dan wordt het automatisch nóg leuker. Zo zet je stapjes erbij, en dan gaat het steeds verder. Nu zit ik vaak in Limburg, omdat je bij mij in de buurt niet écht goed kunt trainen op de mountainbike’, legt de Brabander uit. ‘Het tofste vind ik echter de afdalingen in het buitenland.’

Dat stapje erbij is volgend jaar een dienstverband bij de opleidingsploeg van Jumbo-Visma, waar Schellekens een contract voor 2024 en 2025 heeft getekend. ‘Na Nove Mesto, waar ik podium reed, ben ik in contact gekomen met de ploeg. Voor het mountainbiken, maar ook voor op de weg. Dat heb ik nog niet veel gedaan, wedstrijden althans. Dat is dus ook nog een beetje ontdekken. Ik hoop dat ik beide disciplines kan blijven combineren, dan zal het vanzelf wel de kant oprollen die mij het beste ligt’, stelt hij vast.

Druk komt er nog niet al te veel bij kijken bij de opleidingsformatie van de miljoenenploeg, wat Schellekens past als een jas. ‘Ik moet nog een hoop leren op de weg. Als het dan meteen puur om presteren zou draaien, zou het lastig worden. Daar word je ook niet echt beter van, denk ik. Van het mountainbiken heb ik de explosiviteit bijvoorbeeld wel, maar er moet nog wel wat inhoud bij. Ik weet ook niet precies hoe ik over meerdere dagen presteer’, stipt hij aan.

Tom van der Salm (Twitter: @TomvanderSalm) | e-mail: [email protected])