Waarom het niet meer dan logisch is dat Tom Pidcock een WK-duel met Van der Poel en Van Aert mijdt

Iets meer dan een jaar geleden stuift Tom Pidcock op onnavolgbare wijze naar de wereldtitel veldrijden. Op de droge, stoffige crossbaan van Fayetteville degradeert hij de concurrentie. Zijn titel viert de flamboyante Brit met een stuntend gebaar, liggend op zijn fiets. Ongeveer een half jaar later boekt Pidcock een minstens zo imposante zege, op de flanken van Alpe d’Huez. De kleine klimmer bepaalt gedurende de slopende exercitie door de Alpen de hele dag het tempo en rijdt kinderlijk eenvoudig naar de etappezege.

In het half jaar nadien moet Pidcock meermaals gepiekerd hebben over welke van deze zeges de mooiste was. Welke triomf is voor herhaling vatbaar? En welke is het makkelijkst te herhalen en welke misschien zelfs te overtreffen? De puzzel leidde tot het overslaan van het WK veldrijden en een versterkte focus op de voorbereiding van het wegseizoen. Tot ontsteltenis van vele figuren uit de crosswereld en de organisatie van het wereldkampioenschap in Hoogerheide. Wie het ‘willen verdedigen’ van een titel even buiten beschouwing laat, moet echter ook kunnen concluderen dat de keuze van de Brit volkomen te begrijpen valt. Tom Pidcock kiest om meerdere redenen eieren voor zijn geld.

Vanaf het moment dat het wegseizoen van 2022 eindigde, werd in de crosswereld reikhalzend uitgekeken naar de rentree van ‘de grote drie’. Tom Pidcock, Mathieu van der Poel en Wout van Aert, de elite van het veldrijden, zouden gedrieën de prijzen gaan verdelen. Maar opboksen tegen Mathieu en Wout, dat zat er voor Pidcock maar mondjesmaat in. De kleine allrounder won slechts twee crossen, waarvan geen enkele wereldbekerwedstrijd. En dat terwijl van der Poel en van Aert het ene na het andere fraaie titanengevecht aan de man brachten.

Het gebrek aan zeges mag dan opvallend zijn, de absentie tijdens die gevechten tussen van der Poel en van Aert was misschien wel pijnlijker. Wekenlang was immers geschreven en gesproken over het magische trio. In werkelijkheid leverden veel wedstrijden met ‘de grote drie’ eerder een ouderwetse tweestrijd tussen van der Poel en van Aert op. Het geeft wel aan dat de Brit momenteel een treetje lager staat dan de Belg en de Nederlander. Brons was voor hem op het aanstaande WK waarschijnlijk het maximaal haalbare geweest.

Op de weg daarentegen lonken talrijke, nieuwe uitdagingen. Kasseien, heuvels en bergen. Pidcock kan er van maart tot en met juli zijn jachtterrein van maken. Zijn opmerkelijke entree in 2021, met een millimeterverlies in de Amstel Gold Race en een glansrijke overwinning in de Brabantse Pijl, smaakte naar meer. Een wat minder voorjaar in 2022 zal Pidcock extra op scherp gezet hebben. Hij rijdt acht grote eendagswedstrijden en zal normaliter, ook in de Monumenten, meedoen om de bloemen. Ook in rondes van een (kleine) week, zoals Tirreno-Adriatico, zal Pidcock een parcours op maat vinden, waarin hij mee kan doen om de prijzen.

Bovendien lonkt de Tour de France in juli. Het enigszins uitgeklede INEOS Grenadiers zal om meerdere redenen veel gewicht op de schouders van Pidcock willen leggen. Vorig jaar schipperde de Brit al tegen de top tien aan, dit jaar zal hij opnieuw op jacht kunnen naar een etappezege en bovendien een grote steun kunnen vormen voor Egan Bernal. Immers, het Britse team won al drie jaar geen Tour de France meer. Als de Colombiaan de vorm van weleer meeneemt naar Frankrijk zal hij Pidcock nodig hebben om een gooi te doen naar een tweede eindzege. Aan de zijde van Bernal zou de kleine allrounder zelf ook zomaar hoog in het Tourklassement kunnen eindigen.

Zo zijn er genoeg redenen voor de wereldtitelhouder om met zijn hoofd al bij het wegseizoen te zitten. De meest treffende opmerking kwam misschien wel uit de mond van Pidcock zelf. Een titel, zo stelde hij, moet je niet verdedigen, die moet je winnen. Kennelijk heeft de kleine klimmer geen behoefte aan het eerste en geen vertrouwen in het tweede. Een bronzen medaille, allicht de meest logische uitkomst bij een deelname aan het WK in Hoogerheide, achter van der Poel en van Aert, is geen aanwinst voor zijn prijzenkast. Tom Pidcock droomt verder van een groei op de weg. Zijn keuze om het WK over te slaan is in de huidige omstandigheden dan ook niet meer dan logisch.