Alpecin-Deceuninck kan op Deense aanwinst rekenen in klassiekers: ‘Er is een duidelijk plan'

Johan Price-Pejtersen is de enige niet-neoprof die Alpecin - Deceuninck afgelopen winter heeft aangetrokken. De ex-wereldkampioen tijdrijden bij de beloften komt over van Bahrain - Victorious en moet de paardenkracht in dienst van kopman Mathieu van der Poel vergroten. In de Leiderstrui sprak met de hardrijder op de mediadag van de ploeg.

Wat ambieert Price-Pejtersen bij Alpecin-Deceuninck? Een rol die te vergelijken valt met die van Price-Pejtersens Deense landgenoot Mikkel Bjerg, bij UAE Team Emirates – XRG. ‘Wat Bjerg nu doet bij UAE, is duidelijk iets wat ik ook wil doen. Hij doet echt uitstekend werk. Als ik kan doen wat hij doet in de koers, zal ik blij zijn’, zegt hij.

Price-Pejtersen krijgt bij het team van Van der Poel dus een duidelijke functie. De lange Deen is een hardrijder achter wie kopmannen uit de wind kunnen zitten, of die een hele tijd op kop van het peloton kan beuken. ‘De ploeg heeft me naar hier gehaald om mijn sterktes te benutten in functie van de kopmannen’, zegt Price-Pejtersen. ‘En om ze te positioneren.’

‘Of ik van bij het begin van de wedstrijd op kop ga moeten rijden? Hier hebben we al een heel sterke renner om dat te doen, Silvan Dillier. Dat heeft hij al een aantal jaar gedaan. Soms heb ik op zo’n moment dat hij op kop reed achteraan het peloton gezeten waarbij ik dacht: ‘motherfucker…’ Omdat hij altijd zodanig sterk was’, duidt de Deen. ‘Op dat vlak moet het nog groeien hoe en waar het team denkt dat ik het beste pas. Maar ik ben er honderd procent aan gewijd mijn taak daarin te doen.’

Het grootste verschil tussen zijn oude team Bahrain Victorious en Alpecin-Deceuninck is volgens de Deen de structuur. ‘Er is een duidelijk plan over wat we willen doen in de verschillende wedstrijden’, zegt hij. De communicatie hier is beter dan in mijn vorige team, hier weet ik perfect waar en wanneer ik in welke vorm moet zijn.’

Price-Pejtersen vergaarde bekendheid als tijdrijder. Hij en Mikkel Bjerg werden samen vier keer op rij wereldkampioen tijdrijden bij de beloften voor Denemarken, met eerst drie keer Bjerg en daarna in 2021 Price-Pejtersen. Na die titels betrok Bjerg een rol als helper bij UAE, het nummer één team van de wereld.

Kan Price-Pejtersen de Bjerg van Alpecin – Deceuninck worden? ‘Dat is duidelijk het doel. Ik wil mijn best doen in dienst van een Van der Poel of Jasper Philipsen. Mikkel is een heel goeie renner. Ik ken hem ook een beetje, we wonen dichtbij elkaar en we spreken natuurlijk allebei Deens. Dan is het makkelijk om in het peloton te praten en een relatie op te bouwen. Wat Bjerg nu doet bij UAE, is duidelijk iets wat ik ook wil doen. Hij doet echt uitstekend werk voor UAE. Als ik kan doen wat hij doet in de koers, zal ik blij zijn.’

Bij de ploeg mag Price-Pejtersen ook blijven focussen op tijdrijden. Ondanks dat hij het WK voor beloften in 2021 won, kregen Kasper Asgreen en Bjerg tot nog toe de voorkeur voor het WK bij de profs. ‘Als je kijkt naar de basis van waar ik goed in ben, is dat tijdrijden’, vertelt Price-Pejtersen. ‘In de juiste vorm en met de nodige ontwikkeling kan ik voor podiums en overwinningen gaan. En ik droom van het WK tijdrijden. Ik ben nog nooit geselecteerd bij de profs, maar als mijn niveau blijft verbeteren zou dat geen probleem mogen zijn.’

‘Vorig jaar had ik zes weken voor de Chrono des Nations een gebroken sleutelbeen’, zegt hij. ‘Ik laadde me toen echt op naar die wedstrijd en wou tonen wat ik waard was. En er was een mooi gevecht met Stefan Küng en Jay Vine voor de zege. Er zat maar vijf seconden tussen ons. Ik was derde en had helaas het slechtst mogelijke resultaat. Maar om na 45 kilometer binnen de vijf seconden te blijven bij die twee renners is voor mij een bevestiging van het pad dat ik wil opgaan. Ik hoop daar nog een schepje bovenop te doen om nog een paar procenten beter te worden. En dan ben ik klaar voor de grote resultaten.’

Price-Pejtersen boekte zijn eerste profzege vorig jaar met het Deens kampioenschap tijdrijden, maar omdat hij er even op het fietspad had gereden werd die zege hem eerst ontnomen. Het is pas na zeven maanden wachten dat hij in zijn gelijk werd gesteld. De Deen is nog steeds gedegouteerd over hoe het voorval is gegaan. ‘Het was een lange strijd vanuit de Deense organisatie’, zegt hij. ‘Maar geen strijd voor de sport of voor een objectieve waarheid. Ik vind dat, wanneer je zo’n duidelijk rol hebt, je je verantwoordelijkheid moet nemen. De organisatie probeerde slechte reclame te vermijden. We kregen zeven maanden na datum dan toch het resultaat dat ik won. Dat is dan ook slechte reclame voor hen. Ik vind het erg ontgoochelend dat niemand in de organisatie het serieus nam’, klinkt het.

Het belang van het dragen van die Deense kampioenentrui kan volgens Price-Pejtersen niet worden onderschat. ‘Het is een belangrijke verwezenlijking voor mijn carrière, en dat was ook waarom het allemaal zo ontgoochelend was. Ik bereidde me heel hard voor om die wedstrijd te proberen winnen. Ik had een goede voorbereiding en was gefocust. Ik kreeg het resultaat dat ik wou, tijdens een van de enige kansen die ik bij Bahrain Victorious voor mezelf kreeg. Om daar te winnen, was een groot kantelpunt in de renner die ik wou worden. Maar dat maakte de diskwalificatie nog meer ontgoochelend.’

Het kampioenschap tijdrijden was ook het jaar voordien al een hoofddoel voor de Deen. Hij had meteen een lekke band waardoor hij geen resultaat kon noteren, maar die periode zal Price-Pejtersen voor een andere reden blijven herinneren. De week voordien zat hij in hetzelfde Bahrain-team als Gino Mäder die de Ronde van Zwitserland reed, toen Mäder om het leven kwam in een afdaling. ‘Gino was een jaar ouder dan ik en we zaten in hetzelfde team toen het ongeval gebeurde’, zegt Price-Pejtersen.

‘Het was iets heel tragisch. Iets dat ik tot op vandaag nog niet heb kunnen laten inzinken. Misschien zal ik in de toekomst kunnen terugkijken op dat moment en begrijpen hoe hartverscheurend het was. In het wielrennen blijf je naar de toekomst kijken en is er soms geen tijd om stil te staan bij hoe gek dingen soms verlopen. Het beste voorbeeld is dat we een week later alweer moesten koersen, om dat Deens kampioenschap tijdrijden te proberen winnen. Dat is de realiteit, en het is moeilijk om bij het ongeval stil te staan. Iedereen gaat snel weer vooruit. Misschien krijg ik op een dag een nieuwe wind in mijn gezicht en begrijp ik plots hoe absurd dat hele voorval is geweest.’