Hij is binnen! Machtige lead-out Van der Poel rolt rode loper uit voor lang verwachte sprintzege Philipsen

Jasper Philipsen heeft de tiende etappe in de Ronde van Frankrijk naar zijn hand gezet. De spurter van Alpecin-Deceuninck was de beste in de straten van Saint-Amand-Montrond, na een opvallend rustige etappe. Het verwachte of misschien vooral gehoopte waaierspektakel kwam er uiteindelijk niet. Tadej Pogacar behoudt zijn trui richting de bergetappe van woensdag.

Net als tijdens de zesde etappe was het ook op deze dinsdag de vraag van de dag of de wind hard genoeg waaide om er een winderig spektakel van te maken. Deze vraag speelde pas in het laatste deel van de wedstrijd. De eerste, veelal beboste fase leverde weinig spektakel op. Opnieuw kwam er niet snel een vroege vlucht tot stand. Het duurde enkele tientallen kilometers eer we wat beweging zagen in de grote meute.

Uiteindelijk reden Harm Vanhoucke (Lotto-Dstny) en Kobe Goossens (Intermarché-Wanty) even weg, laatstgenoemde snoepte zo de punten voor de tussensprint weg in dienst van Biniam Girmay. Tijdens de sprint toonde Jasper Philipsen zich de snelste, al was dat (opnieuw) op een discutabele manier. De Belg, die nog zoekt naar zijn eerste etappezege, sloot Girmay de pas af, die moest daardoor remmen en raakte bijna de boarding. Wederom zorgde Philipsen zo voor stof tot nadenken over de manier waarop er wordt gesprint in deze Tour.

Na de tussensprint brak een rustige en bij vlagen oersaaie fase aan. Er werd niet gedemarreerd, de koplopers werden teruggepakt, het regende wat en er werd gekletst. Eigenlijk hetzelfde beeld als we de hele Tour al zien: de vlakke ritten leveren niet eens een vroege vlucht op. Het was wachten op de open stukken, na het plaatsje Issoudun. Het tempo ging langzaam wat omhoog bij de wegkapiteins, het peloton werd nerveuzer en nerveuzer.

Op 63 kilometer van de finish zagen we dan toch echt beweging. De Astana’s en de Visma’s begonnen hier een trein te vormen en het tempo flink op te voeren. Alle andere teams leken ook op punt, Pogacar zat goed in het wiel van zijn klassieke knechten Nils Politt en Tim Wellens. Het peloton werd een lint, maar toen? Op het open stuk werd duidelijk: de wind waaide simpelweg niet hard genoeg. Animo was er wel, maar de omstandigheden voor een chaotische finale ontbraken.

In de laatste veertig kilometer veranderde er erg weinig aan het wedstrijdbeeld. De klassementsploegen bewaakten de orde en hielden hun kopmannen uit de wind, de sprintersploegen hoefden zich nog niet te laten zien, want er was geen vroege vlucht. Het zorgde voor een ontspannen koers, die pas in de laatste twintig kilometer steeds iets sneller ging. Arnaud De Lie raakte even op achterstand door materiaalpech, maar kon terugkeren in het peloton.

Binnen de laatste tien kilometer lag nog een verraderlijk hupje, dat het peloton dan toch op hoge snelheid bracht. De groep bewoog breed richting de laatste kilometers, het tempo lag erg hoog. Bergtrui Jonas Abrahamsen deed beulswerk en er vielen zelfs wat gaten in het peloton. Op het einde lag nog een gekke zijweg te wachten, de laatste bocht bevond zich op een halve kilometer van de finish. Het leverde geen moeizaamheden of valpartijen op. De trein van Alpecin-Deceuninck nestelde zich hierna op kop. Mathieu van der Poel deed geweldig werk op kop en lanceerde Philipsen prachtig. Die sprintte koninklijk en onbedreigd naar de lang verwachte ritzege. Biniam Girmay werd tweede, Pascal Ackermann derde.