Hoe verliepen de nationale kampioenschappen in de overige toplanden?

20 juni 2021 is NK-dag in het peloton. Net als in Nederland worden er over heel Europa en daarbuiten de nodige nationale kampioenstruien verdeeld. In de Leiderstrui doet in dit artikel verslag van de belangrijkste en meest interessante wedstrijden.

De toppers uit Slovenië roerden zich al vroeg in de strijd om hun nationale titel. Door toedoen van Tadej Pogacar maakte een groep zich los, met ook Mohoric en Tratnik. Primoz Roglic zat daar niet bij, de titelverdediger besloot niet van start te gaan in het kampioenschap.

Uiteindelijk wisten Mohoric en Polanc afstand te nemen van de rest, bij het ingaan van de laatste ronde hadden zij een voorsprong van één minuut en tien seconden. Polanc deed er alles aan om Mohoric te lossen, maar kreeg de deksel op zijn neus. Mohoric kon de laatste vijf kilometer solo overbruggen.

In Italië wachtte de coureurs een lastig parcours. Zo stond de combinatie van de Mazzolano (2,2 km aan 7%) en de Cima Gallisterna (2,9 km aan 6,4%) vier keer op het programma. Op de top van de laatste helling was het vervolgens nog een kleine dertien kilometer naar de finish.

Lang werd de koers gekleurd door een kopgroep van dertien renners met Edoardo Affini, Alexander Konychev en Niccolò Bonifazio als meest aansprekende namen. De koers ontplofte toen Davide Formolo aanviel op ongeveer veertig kilometer van de streep. Nibali en Mattia Cataneo sloten in eerste instantie bij hem aan. Later maakten ook Ciccone, Fausto Masnada, Gianni Moscon, Sonny Colbrelli, Giovanni Carboni, Daniel Oss en Domenico Pozzovivo de aansluiting.

Uit die groep met favorieten reden Masnada en Colbrelli vervolgens weg en zij pakten de resterende koplopers één voor één terug. Alleen Samuele Zoccarato kon als voormalig vluchter bij de twee aanhaken. De drie hadden weinig te duchten van de groep-Nibali, waar de samenwerking verre van goed verliep. Vooraan moest Zoccarato onder het gebeuk van Masnada lossen. Colbrelli hield echter ijzersterk stand en greep in de sprint vervolgens met gemak de Italiaanse tricolore.

De Fransen mochten zich 245 kilometer lang uitleven in en rondom Epinal. Spek naar de bek van Rémi Cavagna, die als een diesel wegdenderde uit de vroege vlucht en de concurrentie pas na de streep terugzag.

Vroeg in de koers nam een groepje gevaarlijke klanten afstand, met onder meer Cavagna, Warren Barguil, Pierre Rolland, Rudy Molard en Geoffrey Bouchard. Alle grote ploegen waren vertegenwoordigd, waardoor het de vraag werd welke ploeg niet tevreden was met de ontstane situatie.

Het antwoord daarop was: Julian Alaphilippe, ondanks de aanwezigheid van Cavagna in de kopgroep. Met nog 35 kilometer te gaan ontsnapte de topfavoriet met Benoit Cosnefroy en David Gaudu uit het peloton, daar de voorsprong van de kopgroep toen nog drie minuten was.Ze zouden de kop van de koers echter nooit meer zien, temeer omdat Cavagna zijn brommer aanslingerde en iedereen naar huis reed.

Op een parcours rond Filderstadt reden de Duitse renners in totaal 25 rondjes. Al vroeg was het duidelijk dat BORA-hansgrohe over het sterkste blok in koers beschikte. Met onder meer Nils Politt, Emanuel Buchmann en ook Schachmann domineerde de ploeg de kopgroep die om de zege mocht strijden. Het was uiteindelijk die laatste die samen met Jonas Koch (Intermarché) wat voorschot nam op de rest van de kopgroep. Zij zouden het gaan mogen uitmaken voor de zege.

Op de heuveltjes in het parcours was de rappe Koch echter geen enkele partij voor de veel beter klimmende Schachmann. Met nog zo’n tien kilometer te gaan kon de BORA-coureur er solo vandoor gaan, waarna hij in zijn kenmerkende wiebelstijl naar de zege reed.

Op een heuvelachtig parcours rond La Nucia, vlakbij Benidorm, kende het Spaans kampioenschap een boeiend koersverloop. Op vijftig kilometer van het eind gooide Pello Bilbao al de knuppel in het hoenderhok, waarna de koers volledig ontplofte. In het restant van de wedstrijd waren het kopstukken van grote ploegen die het probeerden, waarna een groep van zo'n veertien renners uiteindelijk bij elkaar wist te komen in de finale.

In de slotkilometers nam Astana-Premier Tech het initiatief om Alex Aranburu in een goede positie aan de slotklim te krijgen. Fraile leek zijn ploeggenoot perfect af te zetten, maar bleek tot ieders verbazing zélf de sterkste. Aranburu kon het niet afmaken, terwijl ook Herrada en Gonzalo Serrano in het stof moesten bijten. Die laatste werd uitgespeeld als gelegenheidskopman bij afwezigheid van Alejandro Valverde.