Powless doet een Zaugg en schrijft Clasica San Sebastian op zijn naam; Mohoric tweede

Neilson Powless is de opvolger van Remco Evenepoel op de erelijst van Clasica San Sebastian. De Amerikaan rekende in een spurt met drie verrassend af met Matej Mohoric en Mikkel Honoré. Bauke Mollema werd tiende.

De 2021-editie van Clasica San Sebastian begon tamelijk tam. Het duurde ontzettend lang voor een kopgroep serieus ruimte kreeg, maar dat waren er na zeventig kilometer koers dan wel meteen een goede dertien. De namen: Lilian Calmejane, Mickael Cherel (AG2R-Citroën), Valerio Conti, Alexandr Riabushenko (UAE-Team Emirates), Javier Romo (Astana-Premier Tech), José Joaquin Rojas, Johan Jacobs (Movistar), Jeremy Cabot (TotalEnergies), Urko Barranetxa (Caja Rural), Mikel Bizkarra (Euskaltel), Oscar Cabedo (Burgos), Xander Vervloesem (Lotto Soudal) en Hardy (Arkéa Samsic).

Het was wachten tot de finale van de Baskische eendagsklassieker, die op zeventig kilometer van het einde werd geopend. Terwijl Romo vooraan wegreed van zijn kompanen, gooide de regen een extra waterig sausje over de wedstrijd. Op de Jaizkibel gebeurde er vrij weinig, maar in de natte afdaling van de scherprechter werd het peloton uit elkaar geranseld door de mannen van Jumbo-Visma.

Een groep van zo’n vijftig renners wrikte zich los en rekende de koplopers in, terwijl Wilco Kelderman samen met zijn ploeggenoten Matteo Fabbro en Giovanni Aleotti tegen de grond klapte. Over en out voor de Nederlander, die naar omstandigheden oké leek.

Mikel Landa trok zich daar niets van aan en gooide op de Erlaitz, een zware beklimming, de knuppel in het hoenderhok. Overschatting is echter ook een kunst, zelfs bij het gekende Landissimo: Mikel uit het Baskenland werd sterk gecounterd door Simon Carr van EF Education-NIPPO, een gekend regenrijder. Landa’s ploeggenoot Mohoric gooide dan maar weer zijn daalkunsten in de strijd, hij kon zich naar hartenlust uitleven in de natte dalende stroken.

Carr liet zich echter niet zomaar kennen, de Brit reed er op knappe wijze zo’n minuut bij de favorieten vandaan. In de afzink deed hij het echter wat rustiger aan, waardoor een groepje met zijn ploeggenoot Neilson Powless, Mohoric, Mikkel Honoré en Lorenzo Rota de aansluiting vond. Samen reden zijn naar vijftig seconden voorgift.

In het peloton, of wat daar van over was, moest Trek-Segafredo de kastanjes uit het vuur halen. Giulio Ciccone en Gianluca Brambilla bepaalden het tempo, maar zijn toch eerder mannen van de bergen dan van de vlakte. Hierdoor liep het voorsprong van het vijftal richting de minuut, een gevaarlijke voorgift met enkel nog de Murgil-Tontorra op komst.

Een val van Mark Padun zorgde voor nog een schifting in het peloton, dat uiteindelijk met 1.15 minuut achterstand aan de Murgil begon. Deceuninck-Quick-Step legde er zelfs het blok op, vanwege de aanwezigheid van Honoré voorin. Carr reed daar de kas leeg voor Powless, die ook als eerste een aanval plaatste en voorsprong nam. Mohoric liet zich niet kisten, de Sloveen reed zijn eigen tempo in de wetenschap dat er nog een technische afdaling aan zat te komen. Net voor de top maakte Mohoric de aansluiting, met Honoré en Rota achter hem.

In de afdaling gebeurde dat wat er werd verwacht: Mohoric die als een ziedende de afdaling induikt. De Sloveen maakte echter een slipper, waarna Honoré en Rota ten val kwamen. Zonder dat dat de bedoeling was schakelde Mohoric twee van zijn drie concurrenten op die manier uit, alhoewel Honoré nog de aansluiting vond. Mohoric probeerde er een sprint van een kilometer van te maken, werd bijgehaald, ging vervolgens de sprint aan maar werd overrompeld door de verrassende Powless, die zijn eerste profzege pakte, geheel in de lijn van Oliver Zaugg die in 2011 zijn eerste profzege pakte in de Ronde van Lombardije.

Bij de favorieten won Alessandro Covi de sprint, terwijl Jonas Vingegaard en Mollema genoegen moesten nemen met respectievelijk plek acht en tien.