Tom Dumoulin herkent zichzelf in Simon Yates: 'Visma creëert atmosfeer waarbij druk je verstikt'

Het sloeg begin deze maand in als een bom, de plotselinge exit van Simon Yates bij Visma | Lease a Bike. Tom Dumoulin ging de Brit enkele jaren geleden voor en heeft nu bij El Pais zijn visie gegeven op het stoppen van de winnaar van de Giro d'Italia van vorig jaar.

'Ik was ongelooflijk verrast toen ik het in de pers zag', aldus Dumoulin. 'Het was zelfs onverwacht voor zijn teamgenoten, dus ik kan me de schok binnen het team wel voorstellen. Ik begrijp Yates in ieder geval volledig, want ik zat in dezelfde situatie als hij.'

Dumoulin verklaart. 'Uiteindelijk is wielrennen een van de meest veeleisende sporten ter wereld, zo niet dé meest veeleisende. We zijn het hele jaar van huis, het aantal uren en de intensiteit van de trainingen zijn extreem hoog, en dan komt daar nog de druk om te winnen en het inherente risico van het fietsen bij. De eisen zijn meedogenloos.'

'En er zijn renners die die eisen prima aankunnen, maar er zijn er ook die, ondanks dat ze taaie kerels zijn, misschien een beter idee hebben waar hun grenzen liggen. Ik kon niet uit die vicieuze cirkel komen. Jarenlang draaide mijn leven om wielrennen, wielrennen en nog eens wielrennen. Niets anders. Natuurlijk met de druk en de noodzaak om elke dag te presteren', geeft Dumoulin aan.

'Jarenlang had ik het gevoel dat ik mijn carrière niet in eigen hand had. En in mijn geval betekende het niet in eigen hand hebben van mijn carrière dat ik mijn leven niet in eigen hand had', gaat hij verder. 'Ik had het gevoel dat ik altijd moest buigen voor de behoeften en wensen van anderen.

'Iedereen had een idee van wat ik op een bepaald moment moest doen, maar tegelijkertijd – en het is moeilijk te zeggen – vroeg niemand me ooit: ‘Hé Tom, hoe gaat het?’” Het was uitputtend. Zo erg zelfs dat ik depressief werd. Ik begon het fietsen zelfs te haten. Ik haatte de fiets. Ik wilde hem niet meer in mijn leven hebben.'

Dat Yates bij Visma | Lease a Bike stopte, kan Dumoulin begrijpen. 'Visma is het meest professionele en geavanceerde team ter wereld, zelfs nog geavanceerder dan UAE van Pogacar. Ze baseren alles op data, op gedetailleerde analyses. Hun systeem is zo verfijnd en alles is zo gestructureerd dat je je als wielrenner soms gevangen kunt voelen. Die obsessie is op zich niet slecht, zoals de resultaten duidelijk laten zien, maar tegelijkertijd creëert het zo'n zware atmosfeer dat de druk je uiteindelijk verstikt.'

'Bij Visma wordt over elke beslissing gedebatteerd. Als je je een dag niet lekker voelt en besluit je trainingsintervallen over te slaan, leidt dat tot veel discussie binnen het team', haalt Dumoulin aan. 'Ik ben ervan overtuigd dat een renner als Yates meer vrijheid had bij andere teams. Ik weet zeker dat hij bij Jayco zijn telefoon weg kon leggen en kon trainen zoals hij wilde, omdat die kleine aanpassingen aan het schema werden geaccepteerd en begrepen. Visma is anders. Alles is veeleisender.'

Tegelijkertijd is het onderdeel van een grotere trend in de wielersport, duidt de Nederlander. 'Ik zeg het zo: als we nu een willekeurige renner, jong of oud, zouden vragen wat hij of zij zou verkiezen: plezier hebben, op 90% van zijn of haar niveau presteren en geen kans maken om te winnen, of 100% geven en je tijd, je lichaam en je mentale gezondheid riskeren om het te proberen?'

'Iedereen, zonder uitzondering, zou voor de tweede optie kiezen. Ik heb het zelf ook gedaan. En ja, het leidde ertoe dat ik overtrainde, een burn-out kreeg en volledig ontspoorde. Maar terugkijkend zou ik het niet anders hebben gedaan. Ik zou het niet geweten hebben', besluit Dumoulin bij El Pais.