Hugh Carthy

Carthy koos voor een mindere gebruikelijke weg dan de meeste Britten om prof te worden. Aan het einde van 2014 maakte de lange klimmer namelijk de overstap van het kleine Rapha Condor naar het ProContinentale Caja Rujal-Seguros RGA. Daar kon Carthy zich verder ontwikkelden in zijn specialiteit, het klimmen. In zijn tweede jaar bij de ploeg maakte de Brit al veel indruk door de Ronde van Asturië te winnen en als negende te eindigen tussen de WorldTour-renners in de Ronde van Catalonië. Later dat jaar (2016) debuteerde hij in de Vuelta a España en maakte Carthy de overstap naar het Cannondale-Drapac Pro Cycling Team.

Bij de ploeg van Jonathan Vaughters ontwikkelde Carthy zich gestaag verder en was hij aanvankelijk vooral een goede knecht voor de klassementsrenners in de ploeg. Naarmate de Britse klimmer sterker werd, kwamen er echter ook meer eigen kansen. Zo was Carthy in de Giro d’Italia van 2019 aangewezen als een beschermde renner voor het klassement. Hij maakte die kans waar met verschillende sterke optredens in de bergen en een elfde notering in het algemeen klassement. Met de sterke benen uit Italië soleerde Carthy enkele weken later op indrukwekkende wijze naar de overwinning in de koninginnenetappe van de Ronde van Zwitserland. Hij viel vroeg aan in de korte bergrit over drie lange bergpassen en verdedigde zijn voorsprong vervolgens succesvol.

In 2020 maakte Carthy zijn debuut in de Tour de France, waar hij door een valpartij niet helemaal tot zijn recht kwam. Wel had hij een belangrijk aandeel in de ritzege van ploeggenoot Daniel Felipe Martínez en deed hij belangrijk werk voor zijn kopman Rigoberto Urán. Waar Carthy het in de Tour nog met een ondergeschikte rol moest doen, was dat in zijn tweede Vuelta anders. Alles kwam bij elkaar voor de Britse klimmer. Vanaf het begin zat hij bij de beste klimmers en mengde hij zich in de strijd om het podium.

Carthy schuwde de aanval niet, zelfs niet op de monsterlijk steile Angliru. Op de beklimming reed hij in de finale weg van toppers als Enric Mas, Richard Carapaz en Primoz Roglic en volgde hij Alberto Contador op als laatste winnaar op de mythische berg. Na de Angliru stond Carthy op een derde plek in het klassement, die hij uiteindelijk met een sterke tijdrit en laatste bergetappe wist te bevestigen. Carthy brak dankzij die prestatie door als klassementsrenner.

De jaren na die memorabele Vuelta wist Carthy de mooie lijn nog niet door te zetten. De Britse klimmer ambieerde na zijn podiumplaats in Spanje eenzelfde notering in de Giro van 2021. Hier werd hij uiteindelijk achtste. In de Giro van het jaar erop werd hij negende. In andere, kleinere koersen, zoals de Tour of the Alps en de Tirreno-Adriatico, eindigde hij nog wel bij de besten, maar in de grote rondes werd Carthy langzaam overvleugeld door andere renners. Hierdoor werd hij meer een veel geziene gast in vluchtpogingen. 

Die ontwikkeling zet zich helaas voort. Carthy is te licht gebleken om echt kopman te zijn bij zijn ploeg EF Education-EasyPost. Hij behaalt geen top tienplaatsen meer in rondes van drie weken, al boekt hij nog wel resultaten in kleinere wedstrijden. Zo wordt hij in 2023 nog tweede in het klassement van de Tour of the Alps.

In 2024 gaat het nog minder met Carthy. Een teken aan de wand is dat hij niet meer op een plek in de selectie van een grote ronde kan rekenen. Een flinke aderlating. In kleinere rondes draaft hij nog wel op, om punten te pakken voor zijn ploeg EF. Hij wordt zesde in O Gran Camino, verder boekt hij dat jaar geen top tienplaatsen. Carthy zal in 2025 azen op sportieve revanche.