Voorbeschouwing Critérium du Dauphiné | Wat kunnen Dumoulin en Kruijswijk?

Een voorbereidingskoers op de Tour dus, maar wel op WorldTour-niveau. Wat leren we nou uit de Dauphiné? In de laatste zeven jaar was de winnaar van deze wedstrijd vijf keer de beste in de Ronde van Frankrijk. Bradley Wiggins (2012), Chris Froome (2013, 2015, 2016) en Geraint Thomas (2018) wonnen de Dauphiné en de Tour in een jaar. In het moderne wielrennen is dit een enorm belangrijke koers.

Tegelijk kan het soms, want het is sport, ook nietszeggend zijn. Bij de laatste winnaars zitten ook namen die nog nooit meestreden om een topklassering in de Tour. Hoe dan ook, de Fransen zijn recordhouder met 31 zeges. Nederland heeft er slechts één. Niet Jan Janssen of Joop Zoetemelk, maar Johan van der Velde. In het jaar (1980) dat hij als meesterknecht Zoetemelk naar diens Tourzege hielp, dat wel.

Vorig jaar won Thomas dus. De Brit was oppermachtig en droeg de laatste drie ritten de leiderstrui. Alleen in de slotrit liet hij een mini-steekje vallen en verloor hij een paar seconden. Het was niets vergeleken met zijn voorsprong van een minuut op de nummer twee in het klassement: Adam Yates. Niemand kon toen vermoeden dat de Welshman de nieuwe Tourwinnaar was.

2018 Geraint Thomas
2017 Jakob Fuglsang
2016 Chris Froome
2015 Chris Froome
2014 Andrew Talanksy
2013 Chris Froome
2012 Bradley Wiggins
2011 Bradley Wiggins
2010 Janez Brajkovic
2009 Alejandro Valverde

Geen makkelijk begin voor de renners. In de korte openingsrit liggen vijf hellingen met een categorie. De eerste is de zwaarste. Al snel na de start wordt de Poy Mary bedwongen van eerste categorie. Vervolgens gaat het via de Cote de Bresse en de Cote de Saint-Cermin. Een heuvelachtig circuit rond Jussac moet de beslissing brengen. De Cote de Roquenatou wordt tweemaal bedwongen, waarvan de laatste keer op achttien kilometer. Daarna wachten voornamelijk dalende en vlakke kilometers.

De ASO heeft weinig vlakke meters gevonden vandaag. In de eerste 68 kilometer liggen meteen vier gecategoriseerde bergjes, maar het profiel gaat constant op en af. Na de eerste hellingen, gaat het naar beneden en is het zowaar even wat makkelijker. Op vijftig kilometer van de meet is het echter weer feest. Eerst de Cote de la Baraque, vervolgens de Cote de la Barbatte om af te sluiten met de Cote de Saint-Victor-sur-Arlanc, achttien kilometer voor het einde. Een echte afdaling komt er niet meer, wel glooiende wegen naar de streep.

Pfoe! Vandaag even de tijd om rustig bij te praten in het peloton. Een zeldzame kans voor de sprinters. Vier hobbeltjes van de vierde categorie onderweg, waarvan de laatste op meer dan 55 kilometer van de streep. De sprinters mogen het gaan uitvechten, zo lijkt het althans. In 2017 was dat in de Tour in startplaats Le-Puy-en-Velay wel anders. Bauke Mollema won er een rit.

Korte etappes zijn een hype, maar dit is uiteraard een tijdrit. Het is niet vlak, want het eerste deel gaat vooral omhoog. Tussen kilometer 7,5 en 11,5 stijgt de weg gemiddeld vijf procent, waarvan het laatste deel het ergste is. Daarna is er een afdaling en zijn er vlakke wegen. De afdaling is technisch, maar daarna zijn het lange, rechte wegen tot het centrum van Rouanne, waar meer bochten liggen.

Na het tijdrijdersfeest van woensdag, is het donderdag de tweede kans voor de sprinters. Een lange rit die nog heuvelachtig begint, maar steeds vlakker wordt. De vier klimmetjes van de dag liggen in de eerste 110 kilometer. In de slotfase is het nog een beetje oplopend, maar niet meer dan vals plat. Timing wordt belangrijk, maar hier wordt geen sprinter gelost.

Na een vlakkere rit, is het vandaag weer pittig! De openingsfase is eenvoudig, maar vanaf kilometer tachtig is het opeens zwaarder. De volgende tachtig kilometer hebben zes klimmen in petto. Vervolgens wacht een vlakkere fase om middels de Cote de Bocher aan te komen aan de meet. Maar dan is het nog niet voorbij. De Col de Beaune van acht kilometer en zes procent moet worden beklommen. Een afdaling van zeven kilometer brengt de heren weer aan de streep.

Het slotweekend van de Dauphiné kent twee bergritten. Te beginnen op zaterdag met meer dan vierduizend hoogtemeters. Nog niet zozeer in de eerste dertig vlakke kilometers, wel daarna. Drie cols van eerste categorie (Col de l'Epine, Col du Granier en Col de Marcieu) mogen de renners afmatten alvorens ze beginnen aan de slotklim van negentien kilometer. Met een gemiddelde van zeven procent, is het een lange, lopende klim. De lengte zal de renners nekken.

Kort, maar krachtig. Dat motto slaat op de slotrit van een hopelijk mooie wielerweek. Meteen vanuit de start is het bal met snel achter elkaar de Cote de Chatillon-sur-Cluses, de Cote de Rond en de Montée des Gets. Een langere afdaling volgt naar de Col du Corbier. Na de afdaling van de Corbier is het nog wel zo'n zestig kilometer. Eerst een stuk vals plat, dat overloopt in de Pas de Morgins. Een lange, steile afdaling brengt de renners in Monthey. In de laatste 24 kilometer wachten dan de Cote des Rivers (8,5 kilometer, zes procent) en de Montée de Champéry (zes kilometer, vijf procent). Dat is ook meteen het einde van de Dauphiné.

We hebben op papier twee sprinterskansen, maar er zijn toch aardig wat sprinters. Wat te denken van Alvaro Hodeg, Sonny Colbrelli en Sam Bennett. Vanuit de tweede rij is het kijken naar André Greipel, Nacer Bouhanni en Daryl Impey. Edvald Boasson Hagen en Nederlander Joris Nieuwenhuis toonden in de Ronde van Noorwegen in ieder geval aan ook goede benen te hebben.

Voor de heuvelritten kijken we naar wat meer klassieke types. Julian Alaphilippe topt dit lijstje uiteraard. Daarna komt Michal Kwiatkowski, die ook kan tijdrijden. Alberto Bettiol liet dit jaar al wat mooie kunststukjes zien, terwijl Bjorg Lambrecht toonde goed uit de voeten te kunnen in de heuvels.

Zijn landgenoot Dylan Teuns is er ook. En wat kan iemand als Wout van Aert? Deze lijst renners kan nog worden aangevuld met bijvoorbeeld Alexey Lutsenko Gianni Moscon en Philippe Gilbert. Mocht een vroege vlucht een keer lonen, schrijven we Alessandro De Marchi, Pierre Rolland en Warren Barguil ook bij de kandidaten.

Voor de bergritten en de tijdrit kijken we naar ondergenoemde klassementsrenners.

Het lijkt wel de Tour met dit deelnemersveld! Een bizar sterk arsenaal aan klassementsrenners proeft al even van de Franse wegen. Chris Froome is er en als drievoudig eindwinnaar is hij nu ook wel een kanshebber, om een understatement te gebruiken. Of is die andere oud-winnaar Jakob Fuglsang de te kloppen man? Zijn laatste koers was de door hem gewonnen Luik-Bastenaken-Luik.

Vanuit Nederland zijn er twee klassementsrenners die een compleet verschillend seizoen kenden. Tom Dumoulin kon door een val niet zijn vorm in de Giro etaleren en richt zich nu op de Tour. Hoe goed is hij nu al? Ook Steven Kruijswijk is erbij. In de Ronde van Romandië hielp hij Primoz Roglic aan de eindzege en al eerder was hij goed in Catalonië. De maanden van oogsten komen er nu aan voor de Brabander.

Nairo Quintana is in opbouw naar de Tour en kan zijn vorm gaan testen. Datzelfde geldt ook voor Adam Yates en Richie Porte. Het is nog een beetje gissen naar de kwaliteiten in een wedstrijd als deze en de vorm van Michael Woods. De Canadees kan in ieder geval zeer goed omhoog en toonde dat al dit jaar. En hoe is het met Emanuel Buchmann en Daniel Martin?

De thuisrijders zijn traditiegetrouw goed vertegenwoordigd. Romain Bardet en Thibaut Pinot zijn de aanvoerders van het Franse front. David Gaudu en Rudy Molard toonden in respectievelijk Romandië en Parijs-Nice ook mee te kunnen op dit niveau. Krijgt Christophe Moreau na 2007 eindelijk een opvolger?

De eerste etappe finisht al rond 14.50 uur. Doordeweeks zijn de finishes rond 16.30 uur. In het weekend is dit een half uur later. Zowel via Eurosport als via Sporza is de rittenkoers te zien. Voor Sporza geldt dat dit vanaf woensdag na de Ronde van België is, rond 15.30 uur. (Foto: Sirotti)