Van Poppel kan ondanks gemiste kans nog wel lachen, stoom bij Groenewegen komt uit de oren: 'Ben goed pissed'

Het was een luxepositie voor het Nederlandse wielrennen in etappe 8 van de Tour de France, want toen we Jordi Meeus in de finale zagen lossen, werd de winstkans voor Nederland plots verdubbeld. Danny van Poppel mocht sprinten voor Red Bull-BORA-hansgrohe, maar belandde net buiten de top tien. Dat was wel vijf plaatsen voor landgenoot Dylan Groenewegen, die namens Jayco-AlUla nooit in de buurt kwam en flink pissig bij de bus stond.

In zijn prachtige rood-wit-blauwe tenue keek Van Poppel met gemengde gevoelens terug bij de NOS. 'Ik was wel echt goed, maar raakte te veel opgesloten en dan is het voorbij. Ik zat goed bij Wout (van Aert, red.), omdat ik wist dat hij goed zou eindigen. Maar uiteindelijk werd ik eruit geduwd en dan is het wel klaar', zo klonk de analyse.

Jammer, want Van Poppel kreeg als niet de meest pure sprinter een aankomst op zijn maat, met een finish heuvelop. 'Deze finale was in mijn voordeel en ik voelde me heel goed. Het is jammer, want ik voelde dat ik hier iets moois kon laten zien. Dan komen ze net langs links en rechts en dan kom je in de wasmachine. Dat ik me goed voel, is echter het belangrijkste.'

Dat Van Poppel mocht sprinten, was voor hem al vrij snel duidelijk. Meeus ging er vroeg af. 'Toen Jordi afhaakte, was het mijn moment. Dit was te lastig voor hem, ook met zijn blessures, dus ik was er al op voorbereid.' Zondag wacht er nog een kans, daarna is het normaliter wachten tot dag 17 (!) voor de sprinters. Heeft Van Poppel al een vakantie geboekt? 'Je bent prof en dus probeer je overal te finishen waar je start. Ik denk dus zeker niet aan eerder afstappen.'

Bij Groenewegen kon er na de achtste etappe geen lachje vanaf. De Nederlander van Jayco-AlUla kon deze Tour in de eerdere twee sprintkansen nog niet meedoen om de eerste plekken en plaats 16 was zaterdag ook totaal niet wat hij ervan verwacht had. 'Ik zat te ver, dat is een beetje balen. Het is een slap excuus, maar waar iedereen lek reed, gleden er een paar uit op de rotonde. Daar zat ik achter en ik kwam niet meer in positie', zei hij met rode ogen van de boosheid.

De NOS kreeg hem nog even naar buiten, maar dat was een klein wonder. 'Het had vandaag gekund, daarom baal ik ook. We wisten dat het lastig ging worden met dat stuk omhoog, maar dat viel me eigenlijk nog wel redelijk mee. Op dag 1 kon ik ermee leven, toen zat er niet veel meer in. Maar als het gevoel er nu wel is, moet er wel een uitslag komen en moet het wel gebeuren. Het is niet heel goed: soms moet ik heel boos worden, voordat het wel lukt. Ik ben nu wel goed pissed, want dat ik hier praat, is al heel wat. Morgen een nieuwe kans, als de gordijnen opengaan, zijn de ogen daarop gericht.'