Alejandro Valverde heeft de veertig jaar bereikt, maar zal het nooit worden IDL-producties

Alejandro Valverde heeft de veertig jaar bereikt, maar zal het nooit worden

Door Tom van der Salm 26 april 2020 | 20:15


Alejandro Valverde heeft zaterdag de respectabele leeftijd van veertig jaar bereikt. 'El Imbatido' doet al een paar decennia mee om de prijzen, en het tijdperk-Valverde lijkt nog niet ten einde. In de Leiderstrui beschrijft de loopbaan van de veelvraat aan de hand van enkele ijkpunten, waarin één ding centraal staat: Alejandro Valverde zal altijd 23 blijven.

2002-2003: 'Zijn ouders werden gebeld door de ouders van andere wielrenners'

Meestal krijgen coureurs gedurende hun loopbaan een passende bijnaam, maar Valverde had die al bij zijn intrede in het peloton. 'El Imbatido', vrij vertaald 'De Onverslaanbare', was de benaming die hij al vanaf de jeugd toegediend kreeg door zijn tegenstanders. Oorzaak? Als kleine Alejandro ergens startte, won hij en niemand anders. 

Michel Wuyts van Sporza roept er een mooie anekdote bij om dit gegeven te onderstrepen. 'De ouders van Valverde werden opgebeld door de ouders van leeftijdsgenoten en concurrenten. Met de vraag waar Alejandro zijn wedstrijdkilometers zou afwerken, want dan zouden ze een andere koers uitkiezen voor hun kroost.' 

In zijn tweede profjaar in 2003 toonde een jonge Valverde zich al tussen de doorwinterde profs. Zijn eerste overwinning op het hoogste niveau was er een waarin hij Davide Rebellin, de autoriteit in heuvelachtige ritten op dat moment, wist te kloppen. Dat jaar reed hij ook zijn eerste grote ronde, de Vuelta, en zijn eerste WK. Rustig inkomen? Nee, meteen derde in de Ronde van Spanje en tweede op het wereldkampioenschap. 

2006: Dé doorbraak en het schandaal

2006 is een jaar dat bij veel wielerliefhebbers vooral herinnerd zal worden door de Fuentes-affaire, waarin een groot deel van het wielerpeloton ontmaskerd werd als dopingzondaar. Daarbij ook Valverde, al werd dit in zijn situatie iets later vastgesteld. De codenaam Valv. (Piti), gevonden op bloedzakken van Fuentes, werd aan hem toegediend door Spaanse media. Piti was toentertijd de naam van de hond van Valverde, en is nog altijd een bekend fenomeen in de gemiddelde wielerquiz.

Dat voorjaar had Valverde net zijn naam voor het eerst verbonden aan de Waalse klassiekers, met een dubbelslag in de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Doordat er in eerste instantie geen hard bewijs was voor het valsspelen, kon de Murciaan dat najaar ook gewoon meestrijden om de eindzege in de Vuelta. Een tweede plaats bleek echter het hoogst haalbare, achter Alexandre Vinokourov.

Ook aan de Tour van dat jaar stond hij gewoon aan de start, daar hij niet direct bestraft werd voor zijn vermeende dopinggebruik. Die straf volgde pas in 2010, toen hij voor twee jaar schorsing kreeg opgelegd. Eerder had de Italiaanse dopingautoriteit hem al verboden om Italiaanse koersen te rijden, maar in 2010 werd dit mondiaal overgenomen.

2007-2009: De honger van een veelvraat

Tussen het moment dat zijn naam opdook in het Fuentes-schandaal en zijn daadwerkelijke schorsing, zat dus drie en een half jaar, een periode waarin Valverde gewoon jaarlijks de strijd aanging met de internationale top. Of beter gezegd; hij liet de de toppers de strijd met hem aangaan. 

2007 was in dat opzicht dan nog een jaar met veel tweede plaatsen. In 2008 viel Valverde op met zijn tweede zege in Luik-Bastenaken-Luik en een ongelofelijke uitbarsting in de eerste rit van de Tour de France. Die openingsetappe finishte op de Muur van Plumelec, een kuitenbijter waar nog net niet de naam van Valverde alvast ingevuld werd. Kim Kirchen leek lange tijd met de eerste gele trui van dat jaar aan de haal te gaan, maar op het moment dat Valverde zijn spieren aanspande was het voor de Luxemburger en de rest van het peloton einde verhaal. Pief-paf, drie keer op de trappers staan, een keer bijschakelen en de rest was gezien. Beelden hieronder!

2009 dan, het jaar waarin Valverde zijn eerste en enige grote ronde wist te bemachtigen. Jarenlang animeerde hij in zijn eentje de Vuelta, maar in 2009 wist hij op een onValverdiaanse wijze het eindklassement van de ronde van zijn thuisland te winnen. Zonder etappezege! In negen edities boekte de puncher dagsucces, maar uitgerekend in de meest succesvolle moest hij het zonder doen. Zijn grote concurrent dat jaar was overigens Robert Gesink, die jammer genoeg een knock-out kreeg voor het eindklassement door een harde val.

2012-2017: Jaar in, jaar uit onverslaanbaar

Zoals u heeft kunnen lezen moest het wielerpeloton het in de jaren 2010 en 2011 zonder een van de smaakmakers stellen. De Tour Down Under van 2012 vormde het decor voor de terugkeer (of reïncarnatie) van Valverde, die naar verluidt gedurende zijn schorsing al trainend de beste profs stuk voor stuk het nakijken gaf. In de Australische koers begon hij meteen waar hij gestopt was, met winnen. De klassieke koninginnenrit naar Willunga Hill werd zoals het hoort met de handen in de lucht afgesloten.

In de jaren die volgden bouwde Valverde zijn imperium alsmaar uit. Ritten in grote rondes, klassiekers of kleine Spaanse eendagskoersen? Geen probleem, meestal kwam een kalende man in een Movistar-shirt als eerste over de meet. Een patent op de Waalse Pijl en de Muur van Huy (winst van 2014 tot en met 2017) werd ook uitgegeven aan de inmiddels al verre dertiger Valverde, die in een volgend leven ongetwijfeld burgemeester van Huy wordt. Een harde aanraking met een hek in de spekgladde Tourproloog van 2017 moest er aan te pas komen om Valverde halt te houden. Kniebreuk, de beelden staan nog steeds op het netvlies. Maar niet getreurd, op 37-jarige leeftijd (!) wist hij het jaar daarna sterker dan ooit terug te komen.

2018: De kers op de Valverde-taart, nu de slagroom nog

Na al die jaren jagen moeten alle prooien toch al wel een keer bemachtigd zijn, zou je zeggen. Niet in het geval Valverde. Zes keer stond hij op het podium van een wereldkampioenschap, maar die befaamde regenboogtrui ontbrak nog altijd in de kledingkast van de riante villa. In 2018 was het dan eindelijk zover, op een loodzwaar parcours in Innsbrück gebruikte Valverde zijn formidabele benen en jaren ervaring zodat niemand eromheen kon: hij moest en zou wereldkampioen worden. En zo geschiedde, in de voetsporen van Joop Zoetemelk hadden we weer een bejaarde wereldkampioen. O ja, om vervolgens doodleuk te verkondigen dat de Olympische Spelen van 2020 het volgende doel moest worden.

Die Olympische Spelen zijn momenteel uitgesteld, wat de plannen van de Spanjaard aardig in de war heeft geschopt. Volgend jaar is hij immers 41, maar wat maakt dat eigenlijk uit? Valverde maakte dit voorjaar nog zijn debuut op Netflix, in de Movistar-serie El Dia Menos Pensado. Opkomend acteurtje hoor. Degenen die de serie gezien hebben, herinneren zich de volgende woorden vast nog: 'Mijn radio was kapot door de regen.' Met stalen gezicht, klasse.

Het S-woord (stoppen) komt tijdens deze coronacrisis voorzichtig op in het hoofd van de zaterdag veertig geworden Valverde. 'Ik ga nog geen uitspraken doen, maar het is vanzelfsprekend dat ik nadenk over mijn toekomst.' Overigens mag dit met een flinke schep zout genomen worden, want schrijf één naam maar op voor de Tour d'Avenir van komend najaar: de jonge hond Alejandro Valverde. (foto: Sirotti)

Tom van der Salm


Tags:

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst, wees de eerste!

Reageer


Meer nieuws