Deze sprinters zullen strijden om ritzeges in loodzware Giro d'Italia

Eén van de topfavorieten is Elia Viviani en misschien is hij wel de te kloppen man. Hij won dit seizoen al vier sprints en was er een paar keer dichtbij. De Italiaan won de eerste spurt van het seizoen in de Tour Down Under en zegevierde ook in de Cadel Evans Great Ocean Road Race. Winnen bleef hij doen in de UAE Tour en ook in Tirreno-Adriatico. In zijn eerste vier koersen won hij altijd een rit.

Niet onbelangrijk is dat Viviani in zijn kampioenstrui door eigen land fietst. Dat geeft altijd een extra boost voor een renner. Ook kan Viviani zeker een heuveltje op en rijdt al zijn hele leven op 'Italiaans vlakke' wegen. Sterker nog: zijn kampioenstrui won hij door met Domenico Pozzovivo en Giovanni Visconti mee te klimmen op een steile heuvel en ze er op te leggen in de sprint. Ook is een voordeel dat Deceuninck-Quick-Step alleen met Bob Jungels een soort van klassementsman heeft, maar verder heeft hij zijn hele trein tot zijn beschikking. In de Ronde van Romandië stapte hij af met een griepje, maar waarschijnlijk niks om over wakker te liggen. Sterker: renners in topvorm hikken altijd tegen ziekte aan.

De belangrijkste tegenstreber van Viviani is zonder twijfel Fernando Gaviria. De twee zijn elkaar al talloze keren tegengekomen in een sprint en zijn aan elkaar gewaagd. Dit jaar spurtten ze vijf keer tegen elkaar, waarvan Gaviria driemaal op een betere positie in de top vijf eindigde. Maar qua etappezeges staat het toch 2-1 voor Viviani. Een heel interessant duel dus.

Wel won Gaviria iets minder dan Viviani, te weten drie keer. Zijn eerste twee zeges pakte hij in de Vuelta a San Juan en zijn derde in de UAE Tour. Later in die ronde zou hij nog eens tweede worden achter Viviani. Het voordeel dat de Colombiaan op zijn concurrent heeft is dat hij misschien wel een nóg betere trein ter beschikking heeft, met onder meer Simone Consonni en Juan Sebastian Molano. Alexander Kristoff, die Gaviria door het voorjaar piloteerde, is er niet bij.

Gaviria en Viviani zijn misschien wel de onbetwiste topfavorieten voor de sprints in deze Giro d’Italia, maar toch willen we nog één renner op gelijke hoogte zetten, of maximaal een halve ster eronder. Pascal Ackermann is de new kid on the sprintersblock. Met zijn 25 jaar is de BORA-spurter Duitslands nieuwe hoop in bange dagen. En niet voor niks. Ackermann wist dit seizoen ook al drie maal te winnen, wat in februari al begon in de Clasica de Almeria, waar hij nota bene Marcel Kittel erop legde. Dezelfde Kittel die niet veel eerder de Trofeo Palma won.

In Nokere Koerse werd hij nog tweede achter Cees Bol, wat in een sprint heuvelop was, wat aantoont dat Ackermann over veel power beschikt. Die power etaleerde hij in een magistrale sprint in Bredene Koksijde Classic en een nóg magistralere sprint in Eschborn-Frankfurt. In de heuvelachtige Radklassiker stond de druk er vol op voor Ackermann; zijn eigen publiek keek naar hém. Dat hij het dan waarmaakt en onder meer John Degenkolb en Alexander Kristoff verslaat, getuigt van een sterke mentaliteit. Bovendien toonde hij leepheid en atletisch vermogen door in een minuscuul gaatje te duiken wat Davide Cimolai overliet ten opzichte van de boarding en de Italiaan naar huis te spurten.

Zag zich vorig jaar nog een grote ronde door zijn neus geboord worden door Mitchelton-Scott, maar hoopt met zijn nieuwe ploeg Lotto Soudal op revanche. Hij heeft niet de meest verfijnde sprinttrein van allemaal, maar wel de meest verfijnde sprinthouding. Aerodynamischer kan niet en hij trapt absurde wattages voor een mannetje van zijn lengte en gewicht; hij móét immers mee met die blokken betonnen op wielen.

Maar vergis je niet in de gestalte van Ewan, het is een bliksemschicht. Dit seizoen was er regelmatig iemand sneller, maar hij kreeg nooit klop van een onbekende naam: Elia Viviani, Dylan Groenewegen, Sam Bennett. Zijn klasse etaleerde hij in de UAE Tour, waar hij er verrassend vandoor ging met de zege op de loeisteile Hatta Dam. Voor de cijferfetisjisten: hij trapte daar zo’n 12 Watt per kilogram.

Ewan bleef schaven aan de vorm en in de Ronde van Turkije won hij twee etappes. Wéér een sprint heuvelop, waar hij onder meer Sam Bennett, Simone Consonni en Fabio Jakobsen te slim af was. Maar ook in de slotrit, toen hij datzelfde trio opnieuw klop gaf. Toen wisten we: Ewan is klaar voor de Giro.

Arnaud Démare is altijd een favoriet voor een massasprint, maar de Fransman weet het opvallend weinig af te maken. Dit seizoen was hij driemaal dicht bij de zege, maar hetzelfde aantal keren vond hij een plaaggeest. Fabio Jakobsen en Dylan Groenewegen versloegen hem over twee sprints in de Algarve en in Parijs-Nice was Sam Bennett sneller. Maar misschien is het juist wel een goed teken.

Groupama-FDJ pakte het deze winter totaal anders aan, waardoor haar renners later in vorm zouden moeten zijn dan normaal. Dat zou een verklaring kunnen zijn waarom Démare ook een paar keer de straat werd uitgesprint in het voorjaar en slechts een drietal keer piekte tot plaats twee. Maar als de vorm nog steeds groeiende is, kan Ramon Sinkeldam zijn kopman misschien eens naar de overwinning loodsen.

Dimension Data-Italiaan Giacomo Nizzolo heeft weleens beter gepresteerd, maar doet het dit jaar best naar behoren. Enkele keren wist hij zich te meten met de wereldtop, waaronder in de Tour of Oman, waar hij zelfs een etappe won. In de eerste rit moest hij nog Alexander Kristoff, Bryan Coquard en Nacer Bouhanni voor zich dulden, maar in de laatste etappe van die rittenkoers versloeg hij landgenoten Sonny Colbrelli en Davide Ballerini in de spurt.

Na wat pech en DNF’s in eendagskoersen, reed Nizzolo voor eigen publiek nog een goede uitslag in de Tirreno-Adriatico, waar hij vierde werd in de derde etappe, maar wel te maken had met Viviani, Gaviria én Peter Sagan. Dan is vierde geen schande. Nizzolo heeft met Ryan Gibbons en Mark Renshaw sterke knechten. Kan hij het gat dat Mark Cavendish laat enigszins opvullen bij Dimension Data?

Misschien een wat vreemde eend in de bijt, maar Davide Cimolai presteert opvallend goed. De renner van Israel Cycling Academy domineerde de Vuelta a Castilla y Leon, maar deze wedstrijd is niet al te prestigieus. Cimolai liet zich echter ook gewoon op het hoogste niveau zien. In de Tirreno-Adriatico bijvoorbeeld, toen Julian Alaphilippe op verrassende wijze de massasprint won. Daar werd Cimolai erg knap tweede en klopte hij zelfs mannen als Viviani en Sagan. Natuurlijk is het een momentopname, echter is het niet uit te sluiten dat zo’n scenario zich voordoet in de altijd verraderlijke Giro.

Ook in zijn laatste koers Eschborn Frankfurt was Cimolai nog goed, maar kwam hij te vroeg op kop. Wel werd hij gewoon netjes vierde. Wat Cimolai meeheeft is dat ICA deels ingericht is op sprints, waar het met Kristian Sbaragli nog een snelle man heeft voor het geval Cimolai niet kan sprinten, maar ook een uitstekende lead-out. En als Procontinentale ploeg kunnen de Israëliërs ook mooi profiteren van een underdogrol.

Sacha Modolo is niet meer de Sacha Modolo van voorheen. Waar hij in 2015 nog twee Giro-ritten won, dateert zijn laatste zege nu alweer van februari 2018. Kijken we naar zijn prestaties vallen dit jaar vijf DNF’s op. Dat vier daarvan uit zijn laatste vijf koersen komen, is weinig bemoedigend. Toch willen we de Italiaan met zijn ervaring niet uitsluiten. Hij heeft met onder meer Moreno Hofland een uitstekende hulp en mocht het eens goed vallen kan hij wellicht een mooie uitslag rijden. Mocht het trouwens misgaan, zou Hofland ook kunnen sprinten.

In de Giro d’Italia van vorig jaar wist deze rappe, maar soms onbesuisde, Italiaan een paar mooie ereplaatsen uit de hoge hoed te toveren en ook later in het jaar won hij wat sprints, maar vooral op lager niveau. Nu hij de stap naar de WorldTour heeft gezet, is het voor Mareczko tijd om ook een stap te zetten. Hij begon veelbelovend met een derde plaats in de eerste etappe van de Tour Down Under, maar zakte daarna toch wat weg en reed slechts in de UAE Tour nog tweemaal top tien. De ploeg om hem heen is ook zeker niet gebouwd voor een sprint, maar snel is hij zeker en met de onvoorspelbaarheid van de Giro kunnen er gekke dingen gebeuren.

Iemand die ook geen sprinttrein heeft is Matteo Moschetti. Voor velen misschien een onbekende naam, maar de pas 22-jarige Italiaan is een groot talent. Hij werd hoogstpersoonlijk door Alberto Contador gescout en kreeg na één jaar bij de opleidingsploeg een contract. Dit jaar mag hij zijn eerste grote ronde rijden.

Eind 2018 liet Moschetti zich al even zien door een lastige sprintrit in de Vuelta a Burgos te winnen en ook in wat kleine andere wedstrijden zijn sprintbenen te tonen. De stap naar WorldTour-wedstrijden is logischerwijs wennen, maar zijn tweede plaats op de ontzettend lastige en steile Hatta Dam, die van Caleb Ewan, verried een ruwe diamant onder zijn Trek-Segafredo-tenue. Ook in de GP Denain sprintte hij achter Mathieu van der Poel mee voor een tweede plaats. Hij houdt van een heuveltje op zijn tijd en is ontzettend snel. Is de Giro het moment van de doorbraak van Moschetti?

Moet waarschijnlijk vooral zijn kruit drooghouden voor een mooie lead-out voor Giacomo Nizzolo, maar ook Ryan Gibbons beschikt over een snelle sprint. Hij is nog maar 24 en er is dus nog genoeg progressie mogelijk. In de Tour van Oman reed hij tweemaal in de top vijf en in de Ronde van Catalonië werd de Zuid-Afrikaan zelfs eens derde achter de ontsnapte Maximilian Schachmann en de sprintende Michael Matthews.

Bovendien is Gibbons geen onbekende van de Giro. Ondanks zijn jonge leeftijd reed hij al drie grote rondes. Zowel in 2018 als in 2017 wist hij eens vijfde te worden in een Giro-sprint en voegde daar nog vijf top tien-plaatsen aan toe. Gibbons is een uitstekend vangnet voor Dimension Data als Nizzolo niet kan sprinten.

Oude rot Manuel Belletti won in 2010 nog een Giro-etappe na een sprint met een kleiner groepje en misschien kan hij zo’n frats nog eens uithalen. Het parcours is zwaar genoeg om eens mee te schuiven in de vlucht en met iedereen af te rekenen. In een massasprint zijn de kansen wat kleiner. Belletti won weliswaar een paar etappes dit seizoen, maar niet tegen de groten der aarde. Een mooie klassering hier en daar moet zeker lukken.

Dat geldt ook voor ploeggenoot Francesco Gavazzi, die eigenlijk als kopman wordt uitgespeeld. Maar voor Androni Giocattoli is een rotsvast plan niet nodig. Gavazzi kan meer dan uitstekend een heuvel overleven en heeft daarna nog een snelle spurt in huis. Dat bewees hij met een ereplaats in een etappe in de Coppi e Bartali of in Trofeo Laigueglia. Het Italiaanse werk ligt Gavazzi wel. Heeft hij even mazzel dat we aan de start staan van de Giro d’Italia.

Katusha heeft betere sprinters dan Marco Haller, maar deze reizen niet af naar Italië. En dus is hij aan zet in een ploeg die verder vooral op Ilnur Zakarin is gericht. Voordeeltje voor Haller is wel dat hij Jenthe Biermans meekrijgt, die Rick Zabel nog perfect naar de zege in Tour de Yorkshire piloteerde. Gaat Haller een rit winnen? De kans is nihil, al sprintte hij naar plaats zeven in de Scheldeprijs, maar als het meezit kan hij namens Katusha een mooie ereplaats rijden. (Foto: Deceuninck-Quick-Step / Getty Images)

Marijn van den Berge (E-mail: [email protected] / Twitter: @Marijnvdberge97 )

Meer info over de Giro d'Italia 2019:
- Giro nieuws
- Giro achtergrond