Brand verbaasde iedereen, maar vooral zichzelf met ijzersterke terugkeer in het veld: 'Mentaal moeilijk gehad'

Lucinda Brand is terug in de cross! En hoe: de nu 34-jarige wereldkampioene veldrijden van 2021 maakte bij de Wereldbekermanche van Dendermonde haar rentree, die uiteindelijk als uiterst succesvol bestempeld kon worden. Brand snelde achter Ceylin del Carmen Alvarado immers naar een keurige tweede plaats. Zowel voor als na de race nam de routinier de tijd voor een gesprek met In de Leiderstrui. Kortom, een nieuwe episode uit de reeks 'Een dagje in het spoor van...'

Op de door de organisatie ingerichte parkeerplaats voor ploegbussen en -campers vragen we aan Brand, die net terugkomt van haar verkenning, of ze tijd heeft voor een interview met In de Leiderstrui. De Zuid-Hollandse van Baloise Trek Lions stond daar welwillend tegenover en dus was een 'uitgebreid comeback-interview' een feit. Want dat Brand de voorbije maanden het nodige heeft meegemaakt, is nogal zacht uitgedrukt...

'Het voelt heel goed om weer bij een veldrit aanwezig te zijn. Ik voel wel gezonde spanning, maar het is vooral leuk en ik heb er onwijs veel zin in', blikt een breeduit lachende Brand vooruit op hetgeen er komen gaat in haar eerste cross van het seizoen. En dat die spanning aanwezig was, was duidelijk. 'Je hebt hard gewerkt en je weet niet precies waar je staat, terwijl alle anderen al een beetje een idee hebben van waar ze staan. Die hebben immers al best wel wat ritme opgedaan. Ik kom natuurlijk op een best wel gek moment invallen.'

Brand maakte dus haar rentree, maar vond het moeilijk om concreet te zeggen hoe ze er precies voor stond. In dat kader had ze zichzelf ook zeker geen verwachtingen opgelegd in het blubberfestijn van Dendermonde, waar ze in 2020 en 2021 al eens zegevierde. 'Ik zie deze cross gewoon als wedstrijd om eens te kijken hoe het loopt en hoe ik er nu precies voor sta. Op basis van deze cross kunnen we dan verder werken en kijken hoe of wat', toont ze zich bescheiden. Ook in het geval dat het goed zou gaan in Dendermonde (en dat ging het uiteindelijk), wilde Brand liever nog niet al te ver op de daaropvolgende zaken vooruitlopen. 'Puur en alleen omdat ik er niets realistisch over kan zeggen. En dat maakt het nu net zo lastig', kenschetst ze de situatie.

Wat er dan precies gebeurd is? Brand viel tijdens de voorlaatste etappe van de Simac Ladies Tour en liep daarbij een blessure aan het AC-gewricht aan de schouder op, met een lang revalidatietraject (van circa twee maanden) als gevolg. 'Ik heb er inderdaad een dikke twee maanden uitgelegen', bevestigt ze aan deze website. 'Ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik geen competitie had. Twee maanden is dus echt superlang voor mij. En als je dan twee maanden lang kon trainen, is het natuurlijk nog niet altijd even leuk, maar ben je ergens wel bezig met werken. Voor mij gold dat ik echt minstens de helft van de tijd niet heb kunnen trainen. Dat is echt zo anders. Mijn voorbereiding was dus echt heel erg kort. Ik kom dus wel van een lager niveau', legde ze de lat in Dendermonde nogmaals niet al te hoog voor zichzelf.

Van de twee maanden dat ze uit roulatie was, kon ze ongeveer de helft helemaal niet trainen. 'En in het begin van die trainingsperiode stond enkel het opbouwen van conditie centraal. Back to basic, dus. Ik kon door mijn schouder toen ook het bos nog niet in. Het enige wat in het kader van offroad fietsen kon, was een beetje gravelen over makkelijke, onverharde paadjes. Om toen al gekke weggetjes te bedwingen, had je me niet moeten vragen', kijkt ze al lachend terug. 'Je gaat dus pas langzaam die intervaltrainingen erin brengen. Als ik zeg dat ik nu twee weken aan het intervallen ben, is het al veel. Twee weken specifiek trainen is natuurlijk niet erg veel.' Toch vermoedde Brand wel dat ze in die twee weken flinke stappen had gezet. 'Dat wel, alleen zit ik op een laag beginpunt. En zoals wel bekend is, zijn de stappen in het begin meestal heel erg groot.'

Of Brand dan ook écht zo ver achter dacht te liggen? Een volmondige ja klonk uit de mond van de goedlachse renster. 'Ja, toch wel. Je moet het zo zien: na de Tour de France stond er sowieso al een operatie gepland. En toen was dus ook de planning dat ik in die periode wat rust nam en vanuit daar zou opbouwen. Maar ik viel dus uitgerekend in die opbouw weer weg. Het niveau waarop ik uitviel, was ook al niet het niveau waar je normaal gesproken zou staan. Dat maakt het dus eigenlijk dubbel lastig.' En dat alles was soms mentaal zelfs nog lastiger te verduren dan fysiek, zo duidt Brand. 'Vooral in het begin. Die ene operatie was dan nog gepland en daar was ik dus op ingesteld. Je weet dat dat die nodig is, dus is het niet zo’n probleem. En je moet toch ook ergens een keer je rust nemen voor je weer op het volgende focust. Maar die andere operatie was natuurlijk niet gepland en dat voelt dan toch wel echt als een flinke teleurstelling.'

Gelukkig voor Brand is ze naar eigen zeggen wel iemand die zich relatief snel over teleurstellingen heen kan zetten. 'Maar in de eerste weken was het: je moet rusten en het de tijd geven om te helen, punt. Je voelt dan allemaal dingen en je hebt geen flauw idee of het hoort. Verder mocht ik echt niets doen. Je houdt alleen maar rust en je weet ook verder van niks. Dat is zo lastig, zonder perspectief. Je voelt op een bepaald moment van: oké, dit kan ik allemaal niet. En dan een week later voel je: ik kan het allemaal nog steeds niet. Er is dan geen vooruitgang en dat gaat dan wel in je hoofd zitten. Het is dan echt moeilijk. Vanaf het moment dat ik weer dingen kon uitvoeren en regelmatig naar de fysio ging, kreeg ik weer het goede gevoel. Maar zo’n perspectiefloze periode heb ik eigenlijk nog nooit gehad. Ik heb vorig jaar bijvoorbeeld mijn hand gebroken, maar toen had ik al snel van: oké, ik kan ermee gaan trainen om het beter te krijgen en er weer functie in te krijgen. Maar dat was dus het verschil: bij deze blessure mocht ik zulke dingen de eerste weken simpelweg niet doen.'

Ruim voor het cross-seizoen officieel werd ingeluid, had Brand logischerwijs voor zichzelf bepaalde doelen opgesteld. Dat nastreven na zo'n revalidatieproces, is echter van een andere orde. Het is voor Brand dan ook moeilijk om in kaart te brengen wanneer haar winter precies geslaagd is. 'Ruim voor het cross-seizoen, toen ik dus nog helemaal niet geblesseerd was, was het echt wel het doel om te wedijveren met Fem van Empel, Puck Pieterse en Shirin van Anrooij. Vorig jaar had ik namelijk nog wel eens moeite met het vinden van de aansluiting met hen. Ik had ook niet het gevoel dat ik het niveau kon halen van het jaar daarvoor. Dat gevoel terughalen was echt mijn doel voor aanstaande winter. En het is nog steeds mijn doel, al is alles zo anders gelopen dat ik nu echt moet kijken of dat bij de eerste crossen al mogelijk is. Hopelijk kan ik gedurende het seizoen zo veel mogelijk progressie boeken. Dan zou ik wel kunnen spreken van een geslaagd seizoen.'

Ongeveer drie uur na het 'comeback-interview' met Brand krijgen we zowaar de kans om de topper nogmaals te spreken. Niet bij haar camper, maar 'gewoon' in de mixed zone, waar de top-drie uit de daguitslag de vragen van het wielerjournaille beantwoordt. En zo ook Brand, die na een razendsnelle kopstart uiteindelijk als tweede eindigde. 'Dit is toch wel een verrassing. Ik wist echt niet waar ik stond. Sommige dames hebben natuurlijk wel een dag eerder al een zware cross gereden (in Niel, red.). Maar ook hier in Dendermonde waren het onwijs pittige omstandigheden en ben ik dus heel blij met deze tweede plaats', vertrouwt ze In de Leiderstrui na afloop toe. 'Ik nam een heel goede start, misschien zelfs iets te goed. Nadien dacht ik dat ik langzaam ging sterven, geraakte ik moeilijk in mijn ritme en had ik het super zwaar. Dat hoort ook bij de eerste keer, maar ik hield het vol.'

'Na de eerste ronde was het wel echt eventjes zoeken', gaat ze verder met haar analyse van de dag. 'Ik ging zo snel van start dat ik wel zoiets had van: oh, nu rijd ik wel heel ver van voren. Toen wist ik dat ik mezelf wel een beetje moest inhouden, al is het hier in die dikke modder wel gewoon een kwestie van: als je snelheid hebt, kun je die beter behouden. Uiteindelijk kwam Ceylin me heel hard voorbijstevenen. Dat was dan weer erg rap', knipoogt ze. 'Je probeert er dan natuurlijk toch wel aan te blijven hangen. Het tempo lag alleen wel ietsjes te hoog voor mij. Ik moest dus wel even uitkijken dat ik niet over mijn limiet heen ging en mezelf opblies. Anders was ik wel ver teruggevallen. Het gebeurde ook bijna, maar uiteindelijk weet ik het precies vol te houden. In principe had ik de race dus wel goed ingedeeld.'

Je weet helemaal niet waar je staat en finisht uiteindelijk knap als tweede bij je comeback. Chapeau, zo klonk het regelmatig onder de rook van Antwerpen. En die tweede plaats behaalde ze dus uitgerekend in de cross die ze in 2020 en 2021 - de enige twee eerder verreden edities - al wist te winnen. 'Ik heb goede herinneringen aan deze cross. Ik kan mijn kracht hier heel goed kwijt, dus het past ook echt wel bij me. Dat bleek vandaag ook wel. Dit geeft mijn zelfvertrouwen natuurlijk een flinke boost, maar er is uiteraard ook genoeg werk aan de winkel. Ik eindig immers wel bijna één minuut achter Ceylin. Dat is best een flink gat. Het begin is in ieder geval supermooi en ik weet wat beter waar ik sta, maar er moet nog her en der wat aan geschaafd worden', toont Brand zich ter afsluiting ook direct weer scherp. Maar wie na zo'n terugkeerproces zó goed haar rentree maakt, is iemand die de komende wedstrijden immer moet worden genoteerd als geduchte gegadigde. Succes, Lucinda!

Youri van den Berg (Twitter: @YourivndnBerg)