Evenepoel entertaint wederom, maar kan sprint niet voorkomen: Kooij klopt Pedersen en pakt z'n tweede in Parijs-Nice

Olav Kooij heeft na de eerste ook de vijfde rit van Parijs-Nice gewonnen. De Nederlander van Visma | Lease a Bike was in een sprint van een licht gereduceerde groep de allersnelste. Net als in de ouverture moest Mads Pedersen (Lidl-Trek) genoegen nemen met het zilver, terwijl het dit keer Pascal Ackermann (Israel-Premier Tech) was die derde werd. Luke Plapp behoudt de leiding.

Vluchters of toch de sterke sprinters? Dat was de meest gestelde vraag in het kader van de vijfde etappe van de Koers naar de Zon (al was de vraag 'Gaan Remco Evenepoel en Primoz Roglic zich gedeisd houden?' ook een veelvuldig terugkerende vraag). De 193,5 kilometer lange etappe tussen Saint-Sauveur-de-Montagot en Sisteron was namelijk wel een dubbeltje op z'n kant. In totaal moesten er namelijk 2175 hoogtemeters overwonnen worden, waarvan het overgrote deel in de tweede helft van de rit. In de 'slotfase' waren er drie gecategoriseerde beklimmingen, zijnde achtereenvolgens de Col de la Sausse (2,7 km a 5,2%), Col de Peyruergue (5,4 km a 4,9%) en Cote de la Rochette-du-Buis (2,4 km a 5,4%). Zouden de spurters daarvan gaan wakker liggen (vooral gezien het feit dat de top van de laatste col zich op veertig kilometer van de aankomst bevond)?

Wie o wie zouden de vluchters worden die trachtten roet in het eten van de sprinters te gooien? Het antwoord op die vraag kwam al snel. Dries De Bondt (Decathlon AG2R La Mondiale), Alexis Gougeard (Cofidis), Mathijs Paasschens (Lotto-Dstny), Mathias Norsgaard (Movistar), Sandy Dujardin en Pierre Latour (beiden TotalEnergies) vormden de kopgroep van de dag. Veel voorsprong kreeg het zestal niet, daar de timing nooit een voorsprong van meer dan drieënhalve minuut aanduidde.

In de kopgroep was het duidelijk dat Latour zijn pijlen gericht had op de bergtrui. Zowel op de Col de la Sausse (3 punten) als de Col de Peyruergue (3 punten) pakte hij de volle buit mee, wat zijn totaal op tien punten bracht. Daarmee was hij nog wel mijlenver verwijderd van bergkoning Mathieu Burgaudeau, die er al 28 bij elkaar gesprokkeld had. Niet veel later zagen we in het peloton een opmerkelijke actie: een Lotto-Dstny-duo, bestaande uit Victor Campenaerts en Pascal Eenkhoorn, ging vanuit het peloton naar de kopgroep toe. Daarmee werd een zestal een achttal en zaten er opeens drie Lotto-Dstny-roodhemden bij de tête de la course.

Voorafgaand aan rit vijf waren al opvallend veel coureurs uit de wedstrijd gestapt: van Robert Gesink en Marc Soler tot aan Kaden Groves. Onderweg gaf ook Julius van den Berg (dsm-firmenich PostNL) er wegens de ziekte de brui aan, evenals dienst boezemvriend Fabio Jakobsen (eveneens met ziekteverschijnselen). Daarmee werd de lijst met DNF's alsmaar groter. Dat proces continueerde toen ook Arvid de Kleijn - ritwinnaar op dag twee - de race verliet. En dan hebben we nog niets een benoemd dat eerder op de dag ook Roel van Sintmaartensdijk (Intermarché-Wanty) afstapte...

Wat het bovenstaande betreft was het dus niet echt de dag van de Nederlanders. Kon daar in de sprint nog iets aan veranderd worden? Met Kooij en Groenewegen had Nederland in ieder geval twee goede kanshebbers in huis. De koplopers waren op negen kilometer van de aankomst als een vogel voor de kat, waarna het uitkijken was naar demarrages vanuit het peloton. Het waren Stefan Bissegger (EF Education-EasyPost) en Quentin Pacher (Groupama-FDJ) die als eerste aanvielen. Opvallend genoeg was het spurtbom Pedersen die direct in het wiel zat. Ging de Deen van Lidl-Trek daarmee zijn kruit verschieten? Ook klassementsrenners als Aleksandr Vlasov (BORA-hansgrohe), Evenepoel, klassementsleider Plapp en Santiago Buitrago (Bahrain Victorious) mengden zich in de debatten.

Evenepoel had duidelijk weer goede zin en versnelde in de afzink (met nog zo'n acht kilometer voor de boeg). Toch wist de Wolfpack-leider niet weg te geraken, wat de kans op een sprint vergrotte. Het was even zoeken naar Kooij, maar het Jachtluipaard van Numansdorp zat nog ergens in het peloton! Wel moest hij zijn weg naar voren zien te vinden, daar Pedersen al perfect gepositioneerd zat. Ook Groenewegen was er nog, evenals een aantal andere goed klimmende spurters.

Op een enkeling na waren de meeste topsprinters dus tóch aanwezig en kregen we een soort van koninklijke sprint in de straten van Sisteron voorgeschoteld. Ackermann en Pedersen gingen redelijk vroeg aan, maar het was Kooij die als een duveltje uit een doosje kwam aanzetten en zijn tweede ritzege in Parijs-Nice boekte. De leiderstrui bleef logischerwijs om de schouders van Plapp.